een werkende moeder

Functieomschrijving voor een ouder

2012-01-10T15:52:00.000+01:00

Lieve Mark,

Wij ouders maken het elkaar, en daarmee vooral onszelf, niet makkelijk. We moeten de liefste, leukste gezelligste ouders zijn, moeten aan de laatste opvoedeisen voldoen en houden elkander nauwlettend in het oog. Als je dit namelijk niet doet, krijg je kinderen met trauma's, voer voor psychologen, volledig losgeslagen, hangjeugd, brutaal, onaangepast en mag je ze later opzoeken in het gevang.

De rest van de wereld maakt gretig gebruik van deze onzekerheid en dwang naar perfectie. De 3P's, cursussen bij de vleet, Gordon, praatgroepjes, intervisie, Centrum voor Jeugd en Gezin, kinderpraktijken, opvoedkundige spelletjes, rijen vol tijdschriften met alle mogelijke tips en trucs, handboeken voor ouders, boekenschappen vol, een keur aan televisieprogramma's over hoe je het wel zou moeten doen, en natuurlijk, niet te vergeten een rij aan vriendinnen die het allemaal hebben meegemaakt en je fijntjes waarschuwen dat het nog veel erger wordt.

Samengevat krijg je een keurslijf voor de allerbeste ouder;
Met stip op 1; Praat met je kind. Zak door je knieen zodat je op ooghoogte komt met je lieftallig kroost. Leg hem uit volgens een exact te volgen stappenplan dat je het niet waardeert dat zoonlief van anderhalf een muurtekening heeft gemaakt op je net gespoten muren. Leg uit wat het met jou doet en verzoek hem op vriendelijke toon het niet nog een keer te doen. Geef hem vervolgens een zoen en een knuffel, anders zet je je relatie met hem op lange termijn op het spel. Uiteraard moet je zijn artistieke uitspatting niet vergeten de lucht in te prijzen. Mocht je dit overslaan, dan kan je zijn culturele opvoeding en mogelijke bijbehorende carriere gelijk de prullenbak in gooien.

Op nummer twee; Laat je kind zich op zijn eigen tempo ontwikkelen. Dit begint bij borstvoeding op verzoek. Dit is ook voor meerlingen het geval, noodzakelijk zelfs. Maar ook op al wat oudere leeftijd. Als je kind slechts pannenkoeken eet, gun hem dat. Wanneer ze klaar zijn voor ander culinaire uitspattingen dan geven ze het zelf aan. Wil je kind alleen bij jullie in bed slapen, dan zoekt het nog de geborgenheid van de ouder. Maak je er vooral niet druk over, maar geniet ervan. Een goed sexleven is van latere zorg. Ook snoepjes, limonade en koekjes mogen de gehele dag door. En als je kind niet wil tandenpoetsen, vooral niet dwingen want dan zou het best wel eens allergisch kunnen zijn voor tandpasta. idem dito voor haren wassen en shampoo. Alles zodat je kind zich vermaakt en zich kan ontwikkelen. Grenzen geven zijn hierbij, nodeloos om te zeggen, overbodig. Structuur en ritme idem. Een kind ontwikkelt zich op zijn eigen tempo en manier. Het wordt vast een lief en sociaal mens.

Op plek nummer drie, maar minstens zo belangrijk. Stimuleer je kind te streven naar het beste van zijn mogelijkheden en het liefst verder dan dat. Rijd af en aan naar sportclubs, zang-, dans- en tekenles. Het is van groot belang je kind te stimuleren. Dus als je kind wilt dat je springt als een kangoeroe, dan is hij nu al internationaal en cultureel georienteerd. Je gaat hem dat natuurlijk niet onthouden. Je vraagt hem gelijk hoe vaak en hoe hoog om dit gedrag en interesse te voeden. Misschien wordt hij wel wereldreiziger. En dan wil je het niet op je geweten hebben dat jij die ene keer niet als kangoeroe gesprongen hebt.

Wees niet bang om te overdrijven. Bij kinderen en hun opvoeding is dit statistisch onmogelijk. Uit onderzoeken is gebleken dat kinderen het best varen bij de aandacht van hun ouders. En als dat betekent dat jij alles moet geven om ervoor te zorgen dat je een blij, vrolijk en lief mens op de wereld zet, dan zij dat zo. Dus overdrijven met cadeau's, liefde, aandacht en activiteiten is eerder goed dan slecht.

Maar boven alles; Word nooit boos! Verhef nimmer je stem! Raak je kind nooit te hard aan! Verlies nooit je geduld! Zelfs niet als ze met watervaste stift een tekening op je parket gemaakt hebben. De tere kinderzieltjes, de nieuwetijds kinderen en hooggevoelige kinderen zullen voor hun leven geschaad zijn. Het heeft onweerlegbare traumatische effecten op je kind. Dan had je net zo goed geen kinderen kunnen nemen.

Ik geloof niet dat mijn moeder met dit soort dingen bezig was toen ze ons opvoedde.

Veel liefs,
Marjet

De Tweede Kamer is er niets bij!

2012-01-09T10:01:00.000+01:00

Lieve Mark,

De vakantie zit erop. De feestdagen zijn weer achter de rug. En we kunnen weer met frisse zin beginnen aan een nieuw jaar.

Het is maandagochtend, de zon komt langzaam op, de kinderen zijn weer naar school en naar dit moment heb ik al 2 weken uitgekeken: Ik ben alleen thuis en ik mag weer aan het werk. Nee, ik ben er niet om weer die discussie over kinderen, thuisblijfmoeders vs werkende moeders op te starten. Dat stadium ben ik al lang voorbij. Iedereen moet lekker doen waar hij zelf zin in heeft. Maar ik weet weer, na twee weken met de kinderen thuis te zijn geweest, dat ik het heerlijk vind om te werken. (En daar komt ie;) Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op mijn kinderen. Maar ik ben vooral dol op ze omdat ik ook zonder ze kan. En dat zelfs nodig heb.

Ik keek er erg naar uit om twee weken lekker samen te puzzelen, boekjes te lezen, ze te leren strikken, fietsen, koken, knutselen en wat al niet zij. Dus op vrijdagmiddag 23 december was ik er klaar voor. 'Mam, mag Soffie mee? En Maarten ook?' 'Tuurlijk.....' Voordat ik het wist had ik vier kinderen mee naar huis en was mijn huis in een mum van tijd omgetoverd in een zwembad! Helaas maak ik geen grapjes. Een kind van mij had bedacht om met pannetjes water uit haar keukentje de gehele zolderverdieping blank te zetten. Ze hebben zich logischerwijs ontdaan van hun kleding wat zeep erbij gedaan want dat zou het plezier verhogen, aldus 4 5-jarige kinderen.

En als je denkt dat dat het was, dan heb je het helaas mis. Want toen ik zei dat ze het zelf mochten opruimen begonnen ze heel hard te lachen. Vond 1 van de moeders het nodig om te vragen waar ik was op het moment van afspelen. En hebben de kinderen tijdens hun zwempartijtje bedacht een aantal van mijn spullen, jeugdherinneringen die nog zeer hoog en droog stonden, te gebruiken als badspeelgoed.

Aangezien dit de voorbode was voor de rest van de vakantie, kan jij je voorstellen dat ik wel weer zin heb om te gaan werken.

Veel liefs,

Marjet

Ik heb wel met je te doen....

2011-12-01T12:21:00.005+01:00

Lieve Marja (mag ik Marja zeggen?)

Ik heb wel met u te doen. U lanceert afgelopen week op zich een paar hele goede punten, maar u krijgt alle werkende moeders van Nederland over zich heen. En dat lijkt me bepaald geen pretje. Ik weet uit ervaring dat vrouwen heel gemeen spelen. Neem mannen, die geven elkaar een tik en gaan een biertje drinken. Maar wij vrouwen werpen ons op je, trekken je haren eruit, spugen, bijten en krabben. En dan zijn we pas net begonnen. Het is nu ook best gek dat de moeders over elkaar heen vallen, en de mannen hoor je niet. Schreeuwen wij moeders te hard? Of moeten wij die mannen een schop geven zodat ze ook gaan roepen? Enfin, ik heb wel met u te doen. Leeft u nog een beetje? De truc is te blijven ademen halen he. Stil zitten als je geschoren wordt.

Kijk, mooi wat u gedaan heeft is het niet. De boodschap om te kiezen voor je kinderen in plaats van je werk gaat tegen alle feministische bewegingen en successen in van de afgelopen eeuw. U stuurt ons vrouwen weer terug naar het aanrecht. En dat terwijl we net uit de keuken zijn, onze jas aan hebben en op het punt staan om naar buiten te gaan. Jarenlang is hiervoor gestreden en u weet dit in enkele opmerkingen weer teniet te doen. En u gaat zelfs verder. U vindt dat ik een contract moet tekenen om mijn activiteiten op school en betrokkenheid rechtsgeldig vast te leggen. En als ik dat nou niet doe, is mijn kind dan de dupe? Wordt het dan van school gestuurd? Wordt het door de juf in de hoek gezet? Mijn handtekening krijgt u niet hoor, doodeng vind ik het.

Maar dat is pas het begin. Wat mij geheel onduidelijk is, is de tegenstrijdigheid; Minister Kamp wil dat ik meer ga werken. Dat ik ambitieus naar de top schiet voor de vergrijzing en de economie, zodat wij de generatie na ons niet opzadelen met een enorme schuld, maar ook in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Oke, hij doet er alles aan met zijn bezuinigingen kinderopvang om me dit onmogelijk te maken, maar het is al jaren de boodschap. En wat doet u? U zegt dat ik moet kiezen. 'Mijn kind is geen projectje. Ik moet voorlezen, luizenpluizen, naar de ouderavond, met mijn kind huiswerk maken.... En als ik dan minder moet werken, zo zij het maar.' U vergeet terloops dat volgens het SCP gezinsrapport van maart 2011 ouders nu twee keer zoveel tijd met hun kind doorbrengen dan in de jaren '80. En dat terwijl de arbeidsparticipatie enorm gestegen is. Iets om trots op te zijn zou ik zeggen! We brengen meer tijd met onze kinderen door en werken meer. Het nadeel is dat je meer moet balanceren, maar daar zijn werkende ouders van tegenwoordig een kei in. Nog iets om trots op te zijn. Dus uw boodschap mist zijn doel. De bal lag op de stip, laatste minuut en u schiet meters naast het doel.

Maar ik kom u redden. Ouders en scholen zijn samen verantwoordelijk voor een goede opleiding en opvoeding van de kinderen. Dat lijkt me de basis. Samen kijken hoe we het beste uit een kind kunnen halen en het meeste mee te geven voor een goede toekomst. Ik denk dat we ons daar allemaal in kunnen vinden. En hoe iedereen dat doet en hoe scholen dat met ouders oppakken, daar moeten we over in gesprek gaan met elkaar. Ik denk dat u dat wilde zeggen. Daar kan ik me in vinden.

Veel ouders doen dit al. En ik ben het met u eens dat het in sommige gevallen beter kan. Daar moeten we wat aan doen. Maar ik denk niet dat u voor mij wilt bepalen hoe ik mijn werk en kinderen inricht. Toch? Anders moeten we namelijk nog even verder praten.

Maar 1 ding blijft nog open staan voor mij; Hoe kan het zijn dat u zulke grove bezuinigingen wilt doorvoeren? Hoe kunnen we nu samen zorgen voor een goede educatie en opvoeding zonder financiele middelen? Hoe moet een juf normen en waarden bijbrengen als ze slechts 3 minuten per dag per kind heeft in een klas zonder speciale leerlingen? Kunt u mij dat uitleggen? Want die kan ik niet voor u goed praten.

Veel liefs,

Marjet

Waarom het niet werkt!

2011-11-14T12:51:00.001+01:00

Lieve Mark,

Dank je wel voor je brief. Ik ben blij dat je mijn Family Survival Planner in goede orde hebt ontvangen. Ik weet niet of hij jou nu echt zal helpen, maar misschien wel je secretaresse. En juist voor haar is het misschien wel fijn om werken en zorgen makkelijker gecombineerd te krijgen. Het dagelijks balanceren is voor iedere werkende ouder een uitdaging. In het spitsuur van je leven waarbij je je carriere aan het bouwen bent, je kinderen krijgt, je eigen huis hebt, je ouders misschien wel moet gaan verzorgen, je moet sporten voor je gezondheid en nog je vrienden wilt zien, is balanceren het sleutelwoord.

Jij erkent dit probleem ook in jouw brief. Je schrijft dat het kabinet mensen in staat wil stellen een goede balans te vinden tussen betaald werk, zorgtaken, vrijwilligerswerk, scholing en vrije tijd. 'Een werkelijke verhoging van de arbeidsparticipatie kan alleen worden bereikt als er genoeg mogelijkheden zijn om werk op flexibele wijze te combineren met andere activiteiten.' Ik ben het roerend met je eens Mark. Laten we de van 9-tot-5-mentaliteit overboord gooien. Laten we de stringente Arbo-regels voor thuiswerkplekken erachteraan gooien. Zo zijn er heel veel oplossingen om werken en zorgen te beter te combineren. Mark, we gaan de goede kant op, zou je zeggen.

Maar het spijt me, want dat is nog niet helemaal waar. Kijk we zijn het eens dat er bezuinigd moet worden. We zijn het eens dat het makkelijker moet. Maar waarom maak je het dan aan de andere kant toch zoveel moeilijker?

Ik neem even het voorbeeld 140%-regeling. Ouders krijgen vanaf 1 januari 2012 140% van de gewerkte uren uitbetaald in de kinderopvangtoeslag. Stel je werkt van 9 tot 5 (wat we zojuist het raam uit hebben gegooid), je kinderen gaan van 8 tot 18 naar de kinderopvang, maar je betaalt van 7.30 tot 19.00 uur. Je krijgt dus 11 uur terug van de Belastingdienst, maar betaalt voor 11.30 uur. Dat is dus een half uur per dag. Nu is dat nog niet zo vreselijk. Maar stel je werkt maar 6 uur per dag omdat je nu eenmaal zo'n contract hebt, dan betaal je ineens vijfeneenhalf uur per dag zelf. Dat tikt lekker aan Mark.

Nog een voorbeeld; Als ZZP-er ligt de bewijslast van je uren bij deze 140%-regeling bij de ZZP-er. Volgens Minister Kamp moeten ZZP-ers nu al een urenadministratie bijhouden. Maar een grote groep zelfstandigen (201.900 mensen in 2007) hoeft helemaal nog geen urenadministratie bij te houden omdat ze minder dan een x-aantal uren werkzaam zijn. Met deze bezuiniging zullen deze zelfstandigen dus toch een uitgebreide administratie moeten optuigen. Zelfs zo dat je met een telefoonrekening moet aantonen dat je een uur lang telefonische acquisitie hebt gedaan. En Mark, ik hoef jou niet te vertellen dat dat niet heel erg bevorderlijk is om als ZZP-er (toch een perfecte manier om zorg en werk te combineren) aan de slag te gaan.

Dan nog eentje; Je krijgt vanaf 2012 na ontslag 3 maanden de tijd om een nieuwe baan te vinden. Zo niet, dan krijg je geen kinderopvangtoeslag meer. Ten eerste zit je vast aan een contract met de kinderopvangorganisatie met meestal een opzegtermijn van 2 maanden. En als je dan opzegt, ben je je plek kwijt. En ook al worden de wachtlijsten minder, ze zijn er nog steeds, dus je weet nooit of je weer plek hebt als je weer een baan hebt gevonden. Zwart- wit; als je weer een baan hebt, heb je geen opvang meer en kan je niet werken. Niet het beste voorbeeld om werk en gezin makkelijker te combineren.

Ook was ons beloofd dat er naar werkende ouders gecommuniceerd zou worden hoeveel ze zouden gaan betalen en hoe alle regelingen eruit zouden zien. De communicatie tot nu toe is behoorlijk schamel, Mark. Veel ouders weten niet waar ze aan toe zijn. En juist weten waar je aan toe bent is essentieel bij het balanceren.

En weet je wat Mark, het is niet helemaal eerlijk en zelfs onlogisch om in 2005 af te spreken dat ieder een derde van de rekening betaald. Werkgevers, overheid en ouders. Die verhouding was scheef en dus moet hij aangepast worden. A la. Maar om dan te zeggen dat werkgevers ook meer moeten betalen om ze vervolgens op een ander vlak weer tegemoet te komen, waardoor ze helemaal niet meer gaan betalen, is toch gewoon weg stom. Dan betaal je zelf nog steeds het meest Mark.

Helaas Mark, we zijn het dus nog niet helemaal met elkaar eens. Ik hoop dat jouw secretaresse het beter voor elkaar heeft.

Veel liefs,

Marjet

De messen zijn geslepen

2011-10-27T16:03:00.000+02:00

Lieve Mark,

Zoals op alle scholen heeft onze school ook budgettaire uitdagingen. Ik heb je al wel eens voorgerekend dat een juf gemiddeld per dag 3 minuten per kind heeft en dan ga je uit van een klas waar geen speciaal onderwijs geboden hoeft te worden. Dat is niet bijster veel, he Mark. Dat moet je met me eens zijn. Maar omdat onze school ook kampt met budgettaire uitdagingen moet er bezuinigd worden. En dus moeten de juffen en meesters ook schoonmaken en gymles geven. Of dat een goede ontwikkeling is laat ik gemakshalve even achterwege.

Even terug naar onze school; De bezuinigingen worden aangekondigd en tijdens de ALV lopen de spanningen al snel op. Normaal zulke leuke ouders transformeren zich in ware monsters. Deze ouders, laten we ze Transformers noemen, zijn de ergste van ons soort. Ze helpen je bij het opzetten, maar als het puntje bij paaltje komt haken ze je pootje. De messen zijn altijd geslepen en worden direct op de keel gezet over iets futiels als een agendapunt. Normen en waarden worden overboord gesodemieterd onder het mom dat het in het belang van onze kinderen is. Wie het hardst schreeuwt lijkt het meeste stemrecht te hebben. Maar vooral de neerbuigende toon zorgt voor het schaamrood op mijn kaken. Echt Mark, de Tweede Kamer is er niets bij.

En daar ben ik toch wel van geschrokken. Je mag kritisch zijn en dat je de verantwoordelijke aan de tand wilt voelen, is terecht. Dat moet ook. Maar dan wel met respect. We hebben allemaal hetzelfde doel, namelijk dat onze kinderen goed onderwijs krijgen en een plezierige schooltijd hebben. Ik vraag me echt af, als er weer een dame dwars door de voorzitter heen begint te schreeuwen, wat er later van haar kinderen moet komen. Als zij zulke respectloze, neerbuigende voorbeelden hebben, wat kunnen we dan van hun verwachten.

Laten we nou eens met elkaar de handen ineen slaan en van onze scholen de beste scholen van de wereld maken. Ik weet dat ik ambitieus ben, maar op school ligt de basis voor de rest van je leven. Hier word je gevormd, leer je vrienden maken, leer je vallen en weer opstaan, je leert de basisvaardigheden waar je tot je dood van profiteren mag. En laten wij ouders daar nou eens mee beginnen. Laten we niet zeuren over wat je allemaal wel niet voor school moet doen. Draai het om; Oke, je werkt, maar wat kan je voor de school betekenen? Zet je eigen expertise bijvoorbeeld in op school. Je werkt waarschijnlijk meer dan in je contract staat, dus dan kan je ook wel eens twee uurtjes later komen. Dan heb je ook nog eens de file mogen missen, je kind super trots gemaakt en ook nog eens de juf een plezier gedaan. En als klap op de vuurpijl heb je niet alleen je eigen kind geholpen maar een klas vol kinderen. Je hebt mijn kinderen ook nog geholpen en wie weet worden die wel minister- president. Daar heb jij aan mee geholpen! Klop jezelf een keer extra op de schouder en ga met een grote glimlach naar je werk. En het hoeft echt niet elke week, want als we dit allemaal doen, maken vele handen licht werk!

Dus ik wil graag een groot applaus voor alle ouders die wat op school doen. Een applaus voor degene die zich inzetten om de school een nog fijnere plek te maken. Een wave voor het Bestuur die zich avond aan avond inzet om de budgettaire problemen op te lossen. Een hulde voor alle verkeersbrigadiers die alle kinderen helpen met oversteken. Een diepe buiging voor alle voorleesouders, taalvaders en computermoeders die onze kinderen helpen met het leren basale vaardigheden om groots te worden. Een diep respect voor al die luizenpluisers omdat ik al kriebel krijg bij de gedachte. Een huldiging voor alle ouders die meegaan op kamp, uitjes begeleiden, pleindienst draaien en zo zorgdragen voor de veiligheid van onze kinderen. Een medaille voor alle ouders die evenementen organiseren om het nog leuker te maken op school. Laten we elkaar dus eens complimenteren! Het maakt het zoveel leuker dan al dat gezeur.

Veel liefs,

Marjet

Snap jij het nog?

2011-10-24T11:35:00.000+02:00

Lieve Mark,

Ik snap het namelijk niet meer. Ik snap niet meer wat wie nu wil en hoe ik dat moet doen. Ik geef je een voorbeeld.

Afgelopen week wilde ik mijn kinderen inschrijven voor hockey, want volgens de schoolarts moet je kind zoveel uur na schooltijd bewegen. En of je het gelooft of niet, zelfs daar zijn wachtlijsten voor. Maar om eventueel toegelaten te worden moet je op het inschrijfformulier ook aangeven wat je van plan bent te gaan doen op de club. En als je eenmaal op verzenden drukt ben je de sjaak want dan heb je je hier al toe verplicht en is er geen ontkomen meer aan. Dus naast werk, huishouden, school en fungeren als de goedkoopste taxi-chauffeur van Nederland, moet je dus fluiten, coachen, in het bestuur of evenementencommissie van een sportvereniging zodat jou dierbaarste bezit op aarde kan voetballen. En daarom vul je maar in dat je best wilt trainen. Je moet toch al rijden, dus waarom niet.

Maar dat is nog niet alles. Want zo heeft de school je hulp ook drastisch nodig. Natuurlijk zijn er al veel bekende vrijetijdsberoepen op school. Met stip op 1 natuurlijk de luizenmoeder. Al snel gevolgd door de voorleesouder (maar liefst 1x in de twee weken), verkeersbrigadiers en pleindienst. Maar ook hier is een bestuur met een evenementencommissie. En omdat er bezuinigd wordt op het onderwijs en de inkomsten dalen, moeten we er ook aan geloven om ingeschakeld te worden als tuinier en klusjesman. En omdat we allemaal het beste onderwijs willen voor ons kind, schrijven we dit uiteraard in onze agenda erbij.

En daar zit de crux. Ik wil werken omdat ik het leuk vind. Jij wilt dat alle ouders werken omdat dat goed is voor de economie. Ik wil dat mijn kinderen een fijne schooltijd hebben op een goede school. School wil dat je dingen op school doet in het belang van het onderwijs. Ik wil dat mijn kinderen bewegen. in ruil willen sportclubs dat je langs de lijn staat om te coachen. Maar aan die lijn mag je weer niet je werk mee nemen volgens de laatste reclame van Sire.

Maar om het nog moeilijker te maken zijn er naast deze spagaat ook nog (voornamelijk vrouwelijke journalisten) die vinden dat ze een mening over ons mogen hebben en deze breeduit mogen, nee zelfs, moeten verkondigen. De Elma Drayers van deze wereld die vinden dat wij niet afhankelijk mogen zijn van onze man. Nee, dat mogen we ook niet zijn. Maar laat me in vredesnaam met rust. Van de schoolarts moet mijn kind sporten en dat kan alleen als ik of mijn man aan de zijlijn positieve aanmoedigingen geef en dat kan alleen als ik niet fulltime werk. Maar dat regel ik met mijn man aan onze keukentafel. En het spijt me om te zeggen, maar dan denk ik niet terug aan Ebru die mij een luie donder noemt of Elma die zegt dat ik een verwende prinses ben.

Ik doe mijn best om alles te combineren. Ik heb een overvolle agenda. Ik fiets vele kilometers om ieder kind op desbetreffende locatie af te leveren, want dan hoef ik zelf niet meer te sporten. Ik heb aan mijn financiele situatie gedacht en geregeld voor het geval mijn man en ik uit elkaar gaan. Ik werk meer dan ik voorheen deed. En ik doe alles met heel veel plezier en ga 's avonds voldaan naar bed. Maar ik word wel wat moe van iedereen die overal maar wat van vindt. Dus als zij ophouden, snap ik het weer.

Veel liefs,

Marjet

Ik ben niet boos...

2011-09-29T10:50:00.012+02:00

Lieve Mark,

Ik ben niet boos hoor, maar ik snap er alleen niet veel van. Van de Haagse politiek. Afgelopen week heb ik veel tijd en aandacht gestoken om nog wat te doen aan de bezuinigingen kinderopvang en alle kindregelingen. Dat er bezuinigd moet worden, daar zijn we het allemaal wel over eens. Maar de manier waarop klopt gewoon niet. Dus heb ik afgelopen week drie dagen lang televisie gekeken en de Algemeen Politieke Beschouwingen gevolgd. En heb ik twee dagen gewerkt aan de voorbereidingen voor een algemeen overleg van de vaste kamercommissie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid met de minister. Ik heb mijn agenda vrijgehouden voor het debat. En uiteindelijk allemaal voor niets. En daar wil ik het toch even met je over hebben.

Allereerst de beschouwingen. Het was best vermakelijk hoor om de politiek op zijn best (of slechts) te zien. Ik moet ook echt zeggen dat ik vond dat je het goed deed. Je geeft duidelijk antwoord zonder poespas. Dat siert je. Het is verfrissend. Ik heb er ook veel van geleerd. Dus toen het puntje bij paaltje kwam, de moties waren ingediend en jij antwoord mocht geven, zat ik er klaar voor. Drie dagen lange spanning, Politiek 24 gevonden op televisie, 22.30 uur op de klok, opgeschreven om welke moties het ging. Om je vervolgens 20 keer te horen zeggen; 'Die motie ontraad ik. Of deze motie ontraad ik ten sterkste.' Niets van 'U heeft gelijk, mevrouw Sap.' Of Meneer Pechtold, ik snap het, we doen het niet!'

Ik snapte er niets van. Zo gemakkelijk kom je er toch niet vanaf. Maar ik kreeg nieuwe hoop toen de verslaggever zei dat er na de pauze verder vergaderd zou worden en dat het nog wel een latertje zou worden. Ik ren naar de keuken voor een nieuwe kop thee, kijk even snel bij de kinderen en ren terug. En wat zie ik; Je bent handjes aan het schudden. Ik denk nog; 'Misschien is dit een herhaling van vorig jaar'. Maar uit die droom word ik al snel geholpen omdat Ferry Mingelen zegt, dat het voor het eerst in de geschiedenis is dat het debat zo vroeg is afgelopen. Ik snap er niets van. Het is te laat om iemand te bellen. Ik kijk op twitter, ook niets. Misschien facebook, maar die gedachte verwerp ik gelijk.Op facebook doen we niet aan politiek. En nu? Ik zap nog wat rond in de hoop iets te vinden, maar niets gaat in op het vervolg. Alles over 'Doe eens normaal'. Enigszins ontmoedigd en teleurgesteld ga ik maar naar bed met het vaste voornemen om vrijdagochtend in de telefoon te klimmen en eens even wat te gaan bellen.

Zo gezegd zo gedaan. Maar het antwoord is niet bevredigend. Volgende week wordt er eventueel verder gekeken naar de moties afhankelijk van de motie, maar wanneer daar kwam ik niet achter.

En dan zou je denken dat ik het op zou geven, maar niets is minder waar. Ik hield moed, want er stond voor woensdag een overleg met de minister van Sociale Zaken gepland over de bezuinigingen kinderopvang. Daar zou dan toch iets veranderd gaan worden in het voordeel van de werkende ouder en het kind. Ik had al veel voorbereidingen getroffen en reacties van werkende ouders verzameld. Het was alleen nog zaak die samen te voegen en een gedetailleerde reactie te geven op het vorige overleg met uitleg waarom maatregelen zoals de 140%-regeling slecht is voor ZZP-ers. Een indrukwekkende 7 kantjes was het resultaat. Nog even overleg gepleegd met mijn achterban. Is dit wat we willen zeggen? Is het teveel? Nee, oke versturen maar. Kamerleden nog nagebeld, getwittert en geschreven. Alles in kannen en kruiken. Mijn agenda voor woensdag was zo geregeld dat ik het debat vanuit huis kon volgen. Ik ben er klaar voor. We zijn een democratie, ik verwachtte niet dat de bezuiniging van tafel zou gaan, maar wel dat bijvoorbeeld ZZP-ers tegemoet zouden worden gekomen en dat de minister zijn beloftes nakwam.

Het is dinsdagmiddag. Ik wist dat er nu ook een overleg zou zijn met de minister. Dus ik zoek tussen de bedrijven van mijn huishouden door, op twitter naar reacties. Lees ik per ongeluk iets over dat het overleg van woensdag is afgelast. Ik ga op onderzoek uit. Het kan toch niet waar zijn. Maar het wordt in de Twitter-tijdslijn al snel bevestigd. Omdat het CDA vond dat het een herhaling van zetten zou zijn en ze wachten liever een brief van de minister over marktwerking af. PVV steunt het voorstel en klaar was Klara. En bij overmaat van ramp is het overleg tot nader orde uitgesteld. Wanneer en of het nog wordt gevoerd, is nog maar de vraag.

Mijn verwachtingen spatten uiteen. Ik had hoop dat er toch nog iets veranderd zou worden. Ik had vertrouwen dat de politiek zou denken aan het kind en het werkende ouders een klein beetje tegemoet zou komen. Ik heb veel tijd en energie gestoken in een spelletje dat ik niet begrijp. Ik heb de spelregels gevolgd en toch verloren.... Ik ben niet boos. Ik ben teleurgesteld.

En dat was mijn week, Mark. Ik als hoog-opgeleide jonge vrouw, met redelijk wat verstand en nuchterheid op zak, was het toch wel even kwijt. Hoe moet je als burger en inwoner van zo'n mooi land als Nederland nu nog iets snappen van wat jullie doen in Den Haag als de spelregels niet duidelijk zijn of veranderd worden waar je bij staat? Hoe kan je dan als burger iets veranderen?

Ik hoop dat jij het me uit kan leggen, Mark. Het zou wel schelen.

Veel liefs,

Marjet

Je zal weinig slapen

2011-09-22T11:24:00.003+02:00

Lieve Mark,

Het zijn zware tijden. Je zal weinig slapen. Toch als ik je nu in de Algemene Beschouwingen op televisie zie, is dat niet te zien. Mijn complimenten. Je houdt je staande. En ik vind het vervelend om je te moeten storen en je lastig te moeten vallen met mijn dingen. Mijn dingen van werkende ouders. Ik zit al 2 dagen aan de televisie gekluisterd. Vandaag is dag 3. En helaas heb ik moeten constateren dat ik tot nu toe niets heb gehoord over werkende ouders. En al helemaal niet over kinderen. Het belang van de kinderen wordt ernstig over het hoofd gezien. Ik maak me grote zorgen.

Ik begrijp, Mark, dat Europa, de schuldencrisis en de economie uitermate belangrijk zijn. Ik begrijp ook dat we moeten bezuinigen. Laten we dat voorop stellen. En kinderen zijn klein, dus zullen ze nooit boven een schuldencrisis kunnen uittorenen. Maar toch zijn ze wel onze toekmost.

Ik vond dat vroeger overigens heel raar. Ik vond het heel raar dat ik later de toekomst zou worden. En nu ben ik de toekomst en wil ik dat de toekomst van mijn kinderen goed is. Ik wil dat ze buiten kunnen spelen in het bos en op straat. Ik wil dat ze stabiel, vol zelfvertrouwen en met een rugzak vol ervaringen en kennis de wereld in kunnen stappen. En dat kan alleen maar door ervoor te zorgen dat er een visie is op het kind. Niet van hot naar her. Niet maar 3 minuten per dag per kind in een klas (en dat zonder kinderen met leerproblemen). Niet een bos waar de natuur niet meer te zien is. Maar wel de mogelijkheid om naar het theater te kunnen. Wel een sluitende kinderopvang waar naast kwaliteit ook pedagogiek hoog in het vaandel staat. En daar hoor ik je niet over Mark.

En ik Mark, wil graag dat mijn ouders goed verzorgd worden als ze het zelf niet meer kunnen. Ik wil dat mijn buurjongetje met Asperger lekker op zijn speciale school kan blijven waar hij zich veel beter thuis voelt dan bij mijn zoon in de klas. Ik wil lekker kunnen werken en mijn bijdrage leveren aan de economie en aan mezelf. Ik wil erop kunnen rekenen dat ik zo naar de tandarts kan gaan als mijn zoon zijn tand breekt op de wipkip. Ik wil gewoon een ziekenhuis kunnen binnenlopen en kunnen rekenen op de beste zorg.

In ruil wil ik best langer in de file staan, vaker met de trein of fiets gaan. Het bos aanleggen en schoffelen. Mijn buurvrouw haar hond uitlaten als ze haar been breekt. Mijn kledingkast (hij is behoorlijk) doneren aan het asielzoekerscentrum. Meer uitgeven op advies van de minister van Financien. Ik zal netjes 30 kilometer per uur rijden waar het moet, zodat kinderen weer op straat kunnen spelen (mijn beste jeugdherinnering). En ik kan de kinderen van mijn vriendin opvangen (scheelt weer in de kinderopvangtoeslag). Lijkt me een goede deal toch?

Ik hoor je vaak kuchen, Mark. Pas je goed op jezelf?

Veel liefs,

Marjet

Je hebt niets te klagen!

2011-09-12T14:23:00.001+02:00

Lieve Mark,

Het spijt me. Het is echt te lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Ik was feitelijk even met reces. Net als jij. Oke, het is niet helemaal een eerlijk vergelijk. Jij bestuurt een land met 16 miljoen mensen, ik een huishouden van 4. Maar toch, zo af en toe moet je er even tussenuit. Al was het voor je eigen gezondheid.

Maar laten we voor de lol onze werelden eens naast elkaar leggen. Gewoon voor de grap.
Tegen 16 miljoen mensen kan ik niet op. Dat geef ik toe. Maar goed, ik heb ook een portemonnee en doordat jij dingen beslist kan ik minder met die portemonnee doen. Dus zal ik ook moeten bezuinigen. Nee, ik weet het geen 18 miljard. Maar toch, ook ik moet lastige beslissingen nemen.

Ik moet nadenken over wat het beste is voor mijn kinderen, net als jij voor de inwoners van Nederland en daarbuiten. Spruitjes of friet? Lastige vragen hoor. Dat brengt ons gelijk bij lastige vragen. Jij moet ze voor de Tweede Kamer beantwoorden, 150 personen sterk. Ik voor 2 vijfjarige met een wilde fantasieen een zeer gezonde nieuwsgierigheid. Zo zag ik jou van de week een speech geven bij de herdenking van 11 september. Terwijl ik aan mijn dochter moest uitleggen wat dat was op televisie en waarom al die mensen zo hard gilden. En vervolgens waarom die "Ben Laden" dat dan had gedaan. En laatst nog; Wie is Jezus? Leg jij dat maar eens uit terwijl je boodschappen aan het doen bent.

Overvolle agenda's is een bekend probleem bij beiden, denk ik. De jouwe is gevuld met ministerraden en hoogwaardigheidsbekleders. De mijne met balletles, partijtjes en pleindienst op school.

Maar laten we eerlijk zijn; Jij kan de hele nacht doorslapen en word niet gewekt om 6 uur 's ochtends door een vieze luier in je gezicht onder het mom van; mam ik heb maar 1 plas gedaan vannacht! Je hebt geen last van andere moeders en de schoolpleinmaffia. Oke, je moet je verantwoorden aan de Tweede Kamer, maar dat zijn tenminste fatsoenlijke mensen. Je hoeft niemand te leren netjes met mes en vork te eten en het resultaat erna op te hoeven ruimen. Dat is niet nodig op staatsbanketten. Je hebt nog nooit krijsende kinderen moeten achterlaten op het kinderdagverblijf omdat jij zo nodig moest werken, dus schuldgevoelens zullen je onbekend zijn. Jij hebt geen stress van files, want wachten doen ze toch wel op je. Je bent per slot van rekening de Minister President. Ik wou dat ik het was....

Veel liefs,

Marjet

Niets neuspeuteren

2011-07-14T11:06:00.000+02:00

Lieve Mark,

Jij bent al lekker met reces. Onze vakantie is nog niet begonnen. En dan mag je best medelijden met ons hebben. Voor ons werkende ouders is het namelijk geen gemakkelijke tijd zo net voor de vakantie. Er is geen neuspeuteren bij! Een overzicht van de laatste schoolweken. Maar ik zeg er alvast bij dat je het mag vermenigvuldigen met het aantal kinderen dat je hebt. In mijn geval mag je alle activiteiten dus vermenigvuldigen met 2. Daar gaat ie;

Afzwemmen voor diploma A
Verjaardagsfeest voor gehele familie
Verjaardag kinderen
Eigen partijtje voor kinderen
Uitdelen op school voor juffen en kinderen
Sportdag
Afscheid van groep 2- uitje
Cadeau voor de juffen (maar liefst 4 in mijn geval)
Pannenkoeken eten op school
Schoonmaken klaslokalen
Klassenborrel
Afscheid van sportclubjes inclusief verkleedpartij
Verschillende verjaardagspartijtjes van andere kinderen

En dat naast je werk en huishouden. Niets neuspeuteren...

En als je denkt dat je er dan bent.... Wel nee, want dan moet je nog alle dingen voor de vakantie gaan regelen op je werk en voor thuis. Zonnebrandspul kopen, medicijnen niet vergeten, auto controleren, tassen inpakken, opladers telefoons, tandenborstels, camera en computer, lijstjes maken, route uitzoeken, evaluatie afspraak maken, brief nog versturen, wie verzorgt de planten? Maar bovenaan het lijstje; Waar gaan de kinderen naar toe als mijn vriend en ik tijdens de vakantie werken? 25 Vakantiedagen op je werk en 11 vakantieweken per jaar op school. Ergens gaat het mis.... Dus ook voor deze vakantie nog even opvang regelen.

Ik kan niet wachten tot het schooljaar gewoon weer begint....

De zin en onzin van druk zijn

2011-07-05T09:44:00.000+02:00

Lieve Mark,

Het spijt me dat ik je al zo lang niet heb geschreven. Het is natuurlijk een onzin excuus, maar ik had het druk. Einde schooljaar, werk, zwemles en afzwemmen, verjaardagen, opvang regelen voor de zomer, sportdag van de kinderen, als taxichauffeur fungeren, oudergesprekken....

Ik had je natuurlijk best kunnen schrijven, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb de bal laten vallen en even laten liggen. En daar kan ik me best schuldig over voelen. Ik doe elke dag mijn best om ze heel hoog de lucht in te gooien en maar te hopen dat ik die ene bal die bijna op de grond valt nog te grijpen en meestal gaat me dat goed af. Maar zo aan het einde van het schooljaar is dat lastig.

Aan de andere kant wordt je ook wel handig met dat jongleren. Expert zelfs. Het is niet voor niets dat vrouwen twee dingen tegelijkertijd kunnen en als het moet zelfs veel meer dingen tegelijk. Ik durf het zelfs zo te stellen dat we anders geen 'werkende moeder' hadden kunnen zijn. Onmogelijk!

En gelukkig is het excuus 'Druk, Druk, Druk' alom geaccepteerd. Niemand zal er moeilijk over doen als je dat excuus opbrengt. Er wordt zelfs begrijpelijk geknikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zoiets als boodschappen doen. Je kan het ook vergelijken met de vraag; 'Hoe is het?' en het standaard antwoord dat je daarop krijgt; 'Goed'. Ook volledig geaccepteerd, ook al zie je dat het niet zo is.

En natuurlijk is het druk, met kinderen, huis, 2 banen, vrienden, familie, clubjes, feestjes. Maar zo af en toe is het ook aanstelleritis. We kunnen er ook in zwelgen. Zo stellig geloven dat we het druk hebben, dat het ook echt zo druk is. En ondertussen het nog moeilijker maken door je kind op nog een clubje te zetten. En dan gaan klagen. Altijd alles willen en er dan over klagen. Ik denk dat we daar nog het allerbest in zijn, klagen. Oh ja en onszelf dan heel erg zielig vinden. We hebben namelijk nooit tijd voor onszelf en zijn altijd maar bezig met anderen.

Dus Mark, het spijt me dubbelop; ik heb het grootste excuus allertijden gebruikt en er dan ook nog even over lopen klagen. Het spijt me.

Veel liefs,
Marjet

een werkende moeder: Je snapt er niets van!

2011-06-13T21:10:00.000+02:00

Lieve Minister Kamp, Je snapt er niets van! Dit keer een blog aan Minister Kamp van Sociale Zaken over de bezuinigingen op de kinderopvang!

Je snapt er niets van!

2011-06-13T21:05:00.000+02:00

Lieve Minister Kamp,

Het spijt me om te zeggen, maar; U snapt er niets van. In de drukste periode van het leven waarbij je werken en zorgen probeert te combineren, is het dagelijks zoeken van de juiste balans de grootste uitdaging. Om te werken moet je als ouder als eerste zorgen dat je opvang regelt voor de kinderen. Volgens U worden de wachtlijsten al minder. Helaas nog niet in de (midden-)grote steden in het Westen, maar minder worden ze wel. Het is natuurlijk niet gek dat ze in het Westen langer zijn. Daar wonen per slot van rekening de meeste werkende ouders. De zo geprezen marktwerking en keuzevrijheid kunt u op uw buik schrijven. Het is een illusie. Als ouder specialiseer je je dus in het vinden van oplossingen. Misschien is het niet de crèche van je voorkeur, is het er niet zo schoon als je zou willen of moet je omrijden, je hebt plek. Alles in kannen en kruiken dus!

En wat doet u? U gooit weer roet in het eten. U gaat na al jaren de pineut te zijn, og verder bezuinigen op de kinderopvangtoeslag en de kindregelingen. Al jaren zijn de werkende ouders de dupe. De ene bezuiniging na de andere. Gastouders die ineens geen gastouder meer mochten zijn. Kwaliteit die niet gegarandeerd is. En nu uw laatste plannen, die werken vrijwel onmogelijk maken. En toch beweert u dat ouders niet minder gaan werken. Maar minister Kamp, gaat u dan op mijn kinderen passen als ik aan het werk ben? Want ik kan het niet meer betalen.

En toch wilt u dat vrouwen meer gaan werken voor de vergrijzing en de economie. Vrouwen moeten bovendien meer posities in de top gaan bekleden. U denkt dat vrouwen gewoon blijven werken. Maar ook dat is een illusie minister Kamp. De handen die aan het bed nodig zijn, de vrouwen in de top, uw secretaresse, ze stoppen met werken als het gehele loonstrookje rechtstreeks naar de kinderopvang overgemaakt kan worden. Uw logica ontgaat mij dus.

Ik ben het met u eens dat er bezuinigd moet worden, dat ouders hun steentje bij moeten dragen. Ik ben ook tegen fraude van het systeem. Mannen zouden meer kunnen zorgen en vrouwen meer kunnen werken. Maar dit is niet de oplossing. Ouders zijn op zoek naar flexibiliteit in werk en opvang en voor een goede prijs. Kinderen willen een degelijke basis, niet van hot naar her. Werkgevers willen dat ouders hun werk doen. De kinderopvangbranche wil ook geld verdienen. Senioren willen graag schone billen. En patienten willen iemand die ze verzorgt. Dus Minister Kamp, wat u doet, is onlogisch, onhandig en getuigt van weinig inlevingsvermogen.

Ik vraag u, als werkende ouder, namens alle werkende ouders, wilt u toch nog eens nadenken over deze bezuinigingsmaatregelen? Laten we met alle partijen de koppen bij elkaar steken en kijken hoe we het wel op kunnen lossen, want dat dit het niet is, lijkt me duidelijk!

Met vriendelijke groet,

Marjet Winsemius

Je doet het niet goed

2011-05-23T11:39:00.000+02:00

Lieve Mark,

Wist je dat werkende moeders meer kans maken op een burnout dan gemiddeld? Het is niet gek. Het is eigenlijk gekker dat het niet vaker gebeurd. Bij mij gaat het de hele dag door, alles wat niet goed is bedoel ik dan. De ballen die ik heb laten vallen. Onzekerheid en schuldgevoelens weten zelfs de normaalste zaak als boodschappen te verknallen.

Ik vind het heel erg als ik van de juf hoor dat mijn kind een ander kind heeft geslagen en daar ook nog over liegt en zelfs een ander kind beschuldigt. Heb ik echt zo'n naar kind? Andere kinderen doen dat natuurlijk nooit. Alleen de mijne. Uiteraard ligt het dan aan mij. Tuurlijk weet ik rationeel wel dat het niet zo is. Maar daar neemt mijn emotionele kant geen genoegen mee. Die slaat nog een keer op die gevoelige plek; 'Je doet het niet goed.' Hoor je hem al lachen?

Ik vind het vreselijk dat die ene moeder op het schoolplein tijdens een gesprek met drie moeders haar rug naar mij toedraait en zo een gesprek met iemand anders start. Waarom? Wat heb ik gezegd? Wat heb ik fout gedaan? Ik denk na over wat ik aandoe als ik naar school ga. Zit mijn haar goed? Heb ik de juiste schoenen aan bij die broek? Misschien komt het doordat ik in het Gooi woon. Of zouden andere dat ook hebben? Vast niet.

Het feit dat ik mijn zoon zo goed en makkelijk begrijp, zorgt ervoor dat ik hem misschien wel voortrek op zijn zus. Terwijl ik dol op haar ben. Maar ja, wel oneerlijk.

Ik werk veel vanuit huis wat dus betekent dat je tijdens je werk ook wel huishoudelijke taken kan doen. En als je dat niet hebt gedaan is de toon van mijn man gelijk beschuldigend als hij zegt; 'Moeten we nog boodschappen doen?' Eerste gedachte; 'Weer niet goed gedaan'.

Op mijn werk vind ik het vreselijk om om 14 uur op te staan om naar school te gaan. Je hoort ze denken; Daar gaat ze weer. Of; Nu al? Maar ze zien niet dat ik 's avonds nog werk. Ik hoop altijd dat ze naar de tijd van verzenden kijken. Dan hoop ik weer iets goed te maken.

Ik ben niet zo trots op mezelf als ik hoor dat mijn beste vriendin een burnout heeft en ik dat helemaal niet in de gaten heb gehad. Aan mij heb je niet zoveel als vriendin.

Ik loop altijd achter mijn huishouding aan. Dagelijks ruim ik de tafel op en staan de wasmanden me in de weg. Zelfs dat lukt me niet om gewoon die wasmanden op te ruimen.

Ik probeer nu al anderhalf jaar Voor Werkende Moeders van de grond te krijgen. Maar nog weet ik niet of wat ik doe wel goed is. Ik kan er heel stoer over vertellen en weet inmiddels veel van de inhoud. Maar heeft het wel nut? Zit iemand wel op mij te wachten? Is het niet gewoon beter om ermee te stoppen en me met makkelijkere dingen bezig te houden?

Ik verafschuw mezelf als ik schreeuw of kortaf ben tegen mijn kinderen. Laatst deed eentje het terug. En dan sta ik zijn gedrag nog te bestraffen ook, terwijl ik weet dat hij mij na doet. Ik wil mijn kinderen liefde geven, een omhelzing, een kus, maar door alle ballen hoog in de lucht te moeten houden, vallen zij misschien wel als eerste.....

Tuurlijk is het allemaal onzin, maar de gedachtestroom en constante afkeuring is alom aanwezig. En dan ben ik niet eens een perfectionist.... Als jij een truckje weet om hem de kop te snoeren, houd ik me aanbevolen.

Veel liefs,

Marjet

Grote leugenaars zijn we!

2011-05-08T22:38:00.000+02:00

Lieve Mark,

De dag dat je moeder wordt is de meest bijzondere dag van je leven. Wij vrouwen praten er veel en graag over. Zet een paar moeders bij elkaar en de verhalen buitelen over elkaar heen en worden met de minuut groter en erger. Maar dat is nog niet alles. Er zijn namelijk een paar rare dingen die tegelijkertijd worden geboren zodra je je kindje in je handen krijgt. En die zijn eigenlijk niet zo mooi.

Laten we beginnen bij het begin: Alle moeders beweren namelijk dat je de pijn gelijk vergeten bent zodra je je kind op je buik krijgt. Nou ik weet niet wie dat bedacht heeft, maar ik kan me de pijn echt nog heel goed herinneren. De eerste leugen is gelijk geboren als het ware. Ik vraag me nog steeds af waarom iedereen dat zegt en vooral ook blijft zeggen; 'Nee hoor, die pijn ben je echt zo vergeten.' Laten we eerlijk zijn tegenover onze zwangere lotgenoten.

Maar nee hoor, wij gaan gewoon nog verder en doen er nog een schepje bovenop. We houden ze namelijk een roze wolk voor als beloning voor al die zware maanden en die loodzware bevalling. Helaas ik kan in mijn omgeving meer moeders opnoemen die hem niet hebben gehad dan wel. Dus laten we die fabel ook uit de weg ruimen; de korte nachten, het huilen zonder dat je enig idee hebt waarom, ziekte, telkens maar eten geven..... Het is niet altijd even leuk.

Maar er is helaas nog meer. Wat we je namelijk ook niet vertellen is dat je niet alleen een kind krijgt, maar ook gratis en voor niets er grootouders bij krijgt. En als je denkt dat je ouders of schoonouders voor jou komen, dan moeten de nieuwbakken ouders gelijk uit de droom helpen. Grootouders kunnen nog net vragen hoe het met je gaat, maar voordat je adem hebt kunnen halen zijn ze al weg, aan het spelen met hun kleinkinderen. Je kan gaan zitten, want het maakt niet meer uit wat je doet.

Iedere ouder hoopt op dat ene gouden boek. Dat boek waarin staat wanneer je wat moet doen en het liefst nog met het waarom erbij. En aangezien dat er niet is bedienen we elkaar gevraagd en vooral ook ongevraagd van adviezen. Gratis en voor niets. Helaas niet altijd even welkom, maar goed bedoeld.

We zijn rare wezens, Mark. Gelukkig hebben we 1 ding wel gekregen bij de geboorte van onze kinderen; Moederdag! Wat wil je nog meer.

Veel liefs,
Marjet

Was het maar waar...

2011-04-26T16:43:00.003+02:00

Lieve Mark,

Ik ben dol op mijn kinderen en mijn werk. Ik heb veel vrienden en genoeg kennissen. Ik word uitgenodigd op feestjes van leuke en uiteraard minder leuke mensen. Ik zorg ervoor dat ik dan altijd een leuk en origineel cadeautje mee heb. Je kan mij attent noemen. Ik onthou verjaardagen van vrienden, vriendinnen, kennissen en hun kinderen. Ik zorg ervoor dat er dan altijd een kaartje op de mat ligt. Ook als er iemand zwanger is.

Ik heb een leuke baan om de hoek met uitdaging en carrieremogelijkheden. Ik heb leuke collega's en een leuke baas. Ik ga met plezier elke dag naar mijn werk. De kinderen gaan dan naar de opvang waar zij ook iedere dag met plezier naar toe gaan en veel leren. Ik heb dus ook geen schuldgevoel als ik ze wegbreng. Ik weet niet waar die vrouwen het allemaal over hebben.

Ik heb een leuk huis, ingericht volgens de laatste modetrends. Het is netjes. Zo weet ik altijd precies waar alles ligt. De koelkast is altijd gevuld ook voor onverwacht bezoek. Ik kook iedere dag gezond en zorg ervoor dat mijn kinderen altijd hun bord leeg eten.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ook tot sommige clubjes mag horen. Op het schoolplein tel ik mee en word ik gerespecteerd om wie ik ben. Ik word gebeld en wekelijks uitgenodigd voor de koffie.

Mijn kinderen, man en ik zien er altijd verzorgd uit. Geen oude joggingsbroeken te bekennen in dit huis. Mijn kinderen luisteren altijd naar wat ik zeg en doen het goed op school. Ze ruimen hun spullen op en zorgen ervoor dat aan het einde van de dag al het speelgoed op de juiste plek ligt zodat we er niet over struikelen. Mijn kinderen jengelen nooit, zijn lief en sociaal. Ze praten met twee woorden en stellen zich altijd keurig aan iedereen voor.

Ik doe elke week een leerzame en leuke activiteit met de kinderen. Ik lees elke avond voor want dat is goed voor hun woordenschat. Ik probeer mijn kinderen te stimuleren om te leren. Ik speel spelletjes met ze om dit te bereiken. We hebben respect voor het milieu. Zo laten we nooit lampen branden, pakken we de fiets en laten we de auto staan. En we zamelen altijd alles apart in. En uiteraard ben ik altijd op tijd met het inleveren van de bibliotheekboeken.

Ik wou dat ik echt zo goed was....

Veel liefs,

Marjet

En dan? Wat doe je dan?

2011-04-18T19:58:00.000+02:00

Lieve Mark,

Als mens krijgen we af en toe berichten die niet leuk zijn. We hopen dat we ze niet te vaak krijgen. Als ouder krijg je wat vaker van die berichten. Berichten die ervoor zorgen dat je hoopt dat het einde van de dag snel nadert. Als je telefoon gaat en je ziet dat het de creche is, weet je dat je je spullen kan pakken. Als je midden in de nacht je naam hoort, weet je dat je de slaap voor die nacht wel vaarwel kan zeggen. Als je iets hoort vallen in de supermarkt, weet je dat je kan gaan opruimen. En zo kan ik nog wel even door gaan.

En natuurlijk weet ik dat er ergere berichten zijn en hoor ik de echte chagrijnen op deze wereld al zeggen; 'Dan had je maar geen kinderen moeten nemen.' En ze hebben nog gelijk ook, tenzij het berichten zijn die het zorgvuldig gebouwde kaartenhuis echt op zijn grondvesten doet schudden. Ik zal je een paar voorbeelden geven. Erachter komen dat jouw creche gaat verhuizen naar de andere kant van de stad. De opvang die van het een op het andere moment gesloten wordt omdat de eigenaren ruzie hebben. De oppas die ineens afbelt. Jouw BSO die van de ene op de andere maand niet meer op school rijdt. Ouders die niet meer willen oppassen. Studiedagen van de jongste, maar niet van de andere kinderen. Vakanties die niet overlappen tussen middelbare en lagere school. En wat dan? Wat doe je dan?

Wij, werkende moeders en ja ook sommige vaders, zijn zo flexibel geworden dat we het elke keer weer oplossen. Houwtje touwtje, een buurvrouw, een vriendin, een taxibedrijf, de televisie, een sleutel, eerder opstaan, later op je werk, informele oppas aan huis, overuren opnemen. En proberen dat kaartenhuis zorgvuldig op te bouwen terwijl je wacht op de volgende uitdaging die zorgt voor een ingestort kaartenhuis.

Tot dan Mark.

Marjet

'Dan had je maar geen kinderen moeten nemen.'

2011-04-14T09:11:00.005+02:00

'Moeders werken voor een tweede auto of de derde vakantie.'

'Werkende moeders dumpen hun kinderen op de creche.'

'Carrieretijgers zijn het.'

'Waarom werkende moeders? Er zijn toch ook vaders die werken?'

Sorry, Mark dat ik gelijk zo met de deur in huis val, maar ik wilde je een keer laten zien wat voor een rare veronderstellingen en vooroordelen er zijn als het gaat om werkende moeders. Tjemig, ik werk omdat ik het leuk vind, ik graag mijn eigen broek omhoog houd en inderdaad om met een auto naar mijn werk te kunnen gaan. Het betekent niet gelijk dat ik een carrieretijger ben. Ik bijt mijn collega's namelijk echt niet. En als ik mijn kinderen echt zou dumpen, zou ik ze bij de poort naar binnen schoppen. En zou ik ook niet elke avond voorlezen, koken, wassen, kroelen, boodschappen doen, spelletjes spelen.... Ik breng ze naar de creche waar zij de hele dag liefde en aandacht krijgen van lieve juffen. Ze mogen er spelen met andere kinderen en leren van alles waar ik zelf misschien het geduld niet voor heb.

En ja, er zijn zeker werkende vaders. En toch is het helaas nog lang niet zo dat de vaders net zo veel zorgen als de moeders, in de meeste gevallen althans. Dus dekt de term werkende moeders exact de spagaat waar we in zitten en waar vaders minder last van hebben. Als er iemand is met een betere terminologie, neem ik hem graag over. Maar voor nu ben ik ik nog steeds een werkende moeder.

Maar Mark, ik moet je even waarschuwen. Er worden jou ook wat veronderstellingen in de mond gelegd. Ik las laatst namelijk een stuk over Zweden en dat het daar helemaal niet ideaal is. Bij die stelling kan ik inkomen. Ik denk ook niet dat het ideaal is. Waar is het wel ideaal, dan ga ik gelijk verhuizen? Maar het stuk wordt afgesloten met dat de overheid de moeders aan het werk heeft gekregen door te zeggen dat ze parasieten zijn als ze niet buitenshuis zouden werken. Je mag je vinger opsteken als het je bekend voorkomt. Bij deze Mark, er worden even wat woorden in je mond gelegd. Dat je het maar even weet. Fijn he die veronderstellingen!

Veel liefs,

Marjet

We zouden er eens mee op moeten houden

2011-04-11T11:43:00.002+02:00

Lieve Mark,

Heerlijk he, het is weer langer licht, mooi weer, de winterjassen kunnen de zolder weer op en de korte broeken aan. Iedereen wordt ook weer vriendelijker. Je ziet je buren weer vaker. Mensen helpen elkaar meer. Je hebt meer energie en kan dus meer doen. Er zijn minder files. De kinderen kunnen weer lekker buitenspelen. Heerlijk!

Je zou denken dat het balanceren tussen werk en gezin dan ook makkelijker zou worden. Maar helaas blijft dat een constante factor, zomer of winter, zon of sneeuw, balanceren blijft. En dat is gewoonweg niet altijd even makkelijk. De stress voor het op tijd zijn op de creche, de lastige collega's, het altijd aanwezige schuldgevoel, het achterlopende huishouden, de ellenlange to-dolijsten..... Zo kan ik nog wel even doorgaan. Niet om zielig te doen hoor. Maar het is gewoon niet altijd even makkelijk.

Weet je, we hebben zelf ook wel een bepaalde rol. Dat besef ik me terdege. Kijk, we hoeven geen boodschappen te doen met de kinderen. Dat kan heel goed zonder. We hoeven geen schuldgevoel te hebben, dat bedenken we zelf. Ons huis hoeft niet elke dag te worden gezogen. De kinderen hoeven niet op 2 sporten, muziek en ook nog knutselles. Ze kunnen ook gewoon thuis blijven. En vaders kunnen de kinderen ook heel goed ophalen van school. En waarom zou je de kinderen meenemen om een cadeautje voor het kinderfeestje te kopen. En zo zouden we ook wel een kwartiertje eerder weg kunnen van ons werk. Roddelen en boos zijn de collega's toch al. Dat kwartier maakt ook niet uit.

We doen het onszelf allemaal aan. We zouden er eens mee op moeten houden. Scheelt weer in het balanceren.

Veel liefs,

Marjet

Thuisblijfmoeders hebben gelijk!

2011-03-30T11:14:00.001+02:00

Lieve Mark,

Heb je wel eens op het schoolplein gestaan? Vooral 's ochtends vroeg? Dat is namelijk de plek waar de scheiding plaats vindt. De scheiding der soorten. De grootste krachtmeting aller tijden. The Godfather is er niets bij. Ik heb het niet over kinderen, niet de jongens versus de meisjes. Zelfs niet de meisjes onderling. Nee, dat is voor de kleintjes. Het gaat hier om het grote werk, serious business; de Thuisblijvende moeder versus de Werkende moeder. Volgens mij heb ik hier al een keer over geschreven, maar toch, het blijft een nare, nare strijd. Wij vrouwen vechten toch al niet eerlijk, maar hier wordt geslagen met onderzoeken, bewijzen en redenaties van experts. Debatten in de Tweede Kamer zijn er niets bij.

Laten we voorop stellen dat ik dol ben op mijn werk. Ik doe het met plezier en vooral omdat ik dan ook weer even Marjet mag zijn en geen moeder. En plat gezegd levert het geld op en daarvan kunnen wij leukere dingen doen. Dus laten we voorop stellen dat ik met plezier werk. Maar ik sta niet stil bij zaken als dat ik eventueel van mijn man zou scheiden en ik dan onder de armoedegrens zou kunnen gaan vallen. Ik heb er ook nooit echt bij stil gestaan dat als ik zou stoppen met werken ik dan geen pensioen op zou bouwen. Dat schiet me gewoon niet zo 1, 2, 3 te binnen. Ook denk ik niet aan de vergrijzing en dat dat veel geld gaat kosten en dat ik daar een steentje aan kan bijdragen. En ik denk niet dat ik de enige ben.

Namens de thuisblijfmoeders. Ik denk dat ze thuis blijven omdat ze dan voor de kinderen kunnen zorgen. En dat ze daar veel plezier aan beleven. Ze zijn ervan overtuigd dat ze beter voor hun kinderen kunnen zorgen dan de creche. En dat het voor de kinderen beter is om in een veilige thuissituatie groot te worden. Geef ze eens ongelijk. Zeker als je denkt aan de kwaliteit van de kinderopvang en de schrikbarende verhalen die je hoort.

Misschien vinden ze het daarnaast ook heerlijk om 's ochtends gewoon thuis met een kopje thee de krant te lezen. Of met vriendinnen af te spreken. En wees nu eens eerlijk, wie wil dat niet? Oke, misschien niet jaren achtereen, maar gewoon zo eventjes. Geen files, geen stress over ophalen, geen gedoe met wie er wanneer thuis is. Geen deadlines, die slecht zijn voor je hart. Een echte walhalla voor de werkende ouder, denk ik zo. En daarom blijven ze thuis, twee grote voordelen om lekker thuis te blijven.

En toch zou het beter zijn dat ze gaan werken. Ik weet het. Maar geef ze eens ongelijk! Het wordt ze makkelijk gemaakt om thuis te blijven en ik geef ze groot gelijk.

Veel liefs,

Marjet

Ps Even voor jou Mark, degene die gelijk wegrennen van het schoolplein zijn de werkende moeders. Degene die blijven staan de thuisblijvende. Dan weet je gelijk waar je aan toe bent en kan je je voegen al gelang met wie je staat te praten.

Werkende ouders zijn zeikerds

2011-03-28T10:36:00.001+02:00

Lieve Mark,

Ik moet je mijn excuses aanbieden namens alle werkende moeders en vaders. Wij zijn zo af en toe grote zeikerds. Echt het spijt me. Het spijt me dat we het jou zo moeilijk maken met onze rare argumenten.

Ik doe het zelf ook, maar ik begin in te zien dat we gewoon ook wel heel erg kunnen zeiken. Ik weet dat ik normaal andere dingen schrijf, maar nu even niet. We zijn gewoon aanstellers. Ik zal je een paar voorbeelden geven;

'Er is weer een studiedag. Hoe moeten we dat nu weer gaan oplossen?' Wat een onzin; je hebt een legitieme reden om een keer te spijbelen van je werk. Je kan eindelijk een dag naar de Efteling zonder lange wachtrijen. Heerlijk toch!

Nog 1; Als de kinderen groot zijn, blijven moeders parttime werken. Hoezo? Met meer geld, kan je meer shoppen en heb je minder tijd om het uit te geven.

'Ik voel me altijd zo schuldig ten opzicht van mijn collega's als ik eerder weg ga.' Denken we nou echt dat zij er langer van wakker liggen? Wel nee, ze roddelen lekker even over je. Maar wees nou eerlijk, dat doen wij ook over hen!

'Vrouwen met ambitie zijn lelijke carrieretijgers. Ze willen werken ten koste van hun kinderen. Arme kids.' Nee, we zijn gewoon jaloers. We zouden ook graag zo'n job willen, maar ja je hebt nu eenmaal kinderen en dan kan dat niet.

'Ik moet weer helpen op school. Kunnen ze daar niemand voor in huren?' Nee, want daar hebben ze het geld niet voor. Tenzij jij en alle andere ouders veel meer willen betalen. Zo simpel is het. Dus roeien ze met de riemen die ze hebben en vinden juffen het heel fijn als je een keer komt helpen.

'Mijn man doet niets in huis; hij kookt niet, doet geen was, hij haalt de kinderen nooit van school, kot te laat thuis, hij doet geen boodschappen. En als er een keer iets is, moet ik het oplossen.' Sorry, maar dat staan wij, moeders, zelf toe. Wij willen gewoon zelf het heilige boontje zijn, want goede moeders zorgen nu eenmaal. Geef die mannen een schop onder de reet en jezelf nog een hardere. Als je het zo vervelend vindt, doe er dan wat aan.
En vaders, wat laten jullie je betuttelen door je vrouw zeg. Net alsof jullie niet voor de kids kunnen zorgen. Wij vrouwen hebben jullie allemaal bij de neus. En we gaan er nog om zeiken ook! Sufferds!

Nog zo een; 'Ik heb nooit tijd voor mezelf.' Oh, en wie bepaalt dat dan? Je man, de boodschappen. Nee toch niet je kinderen. Ik wist niet dat ze zoveel macht hadden. Potjandosie, je bepaalt toch zelf wat je doet en wat niet. Ga op je r... (sorry Mark voor deze benaming) zitten en staar naar je tenen voor mijn part, maar ga niet zeggen dat je kinderen jouw agenda bepalen.

'Ik wil graag een topbaan voor 2 dagen per week met het salaris van 5 dagen.' Tuurlijk, jij en de rest van de wereld. Als je heel eerlijk bent, weet je dat dat niet kan.

Ik kan nog wel even doorgaan. Maar weet je wat het is Mark, we willen graag alles en veel en goed. En dat mag. Je mag, of moet zelfs, naar alles streven, anders doe je jezelf tekort. Maar dan zonder te zeuren. Ouders moeten het regelen, ieder voor zich en op hun eigen manier. Maar zonder erover te zeuren. Dat scheelt gelijk al een hoop energie. Ik weet dat ik tegen het zere been schop. Ik vind het zelf ook heerlijk om te zeuren. Zullen we dan naast internationale vrouwendag, een nationale zeurdag instellen? Dan mogen we 1 dag per jaar de hele dag alleen maar zeuren. Niets positiefs, alleen maar zeuren. En de overige 364 dagen van het jaar niet. Wat jij? Goed plan of niet? Misschien moet je het eens aan de ministerraad voorstellen. Ik ben benieuwd wat zij ervan vinden.

Veel liefs,

Marjet

In welke wereld leven ze?

2011-03-25T09:53:00.000+01:00

Lieve Mark,

Afgelopen week was ik bij jouw buren. Ik was uitgenodigd om te komen praten in de Tweede Kamer over de kinderopvang in een rondetagelgesprek met allerlei andere partijen. En weet je Mark, ik ben best geschrokken. Ik wist dat we nog veel moesten doen samen. Maar ik wist niet dat het zo veel was. Ik zal je een paar voorbeelden geven.

Het begon al met een statement van een consultant op het gebied van kinderopvang. Hij zei; 'De bezuinigingen in de kinderopvang zijn goed voor de keuzevrijheid van ouders.' Ja, Mark, dat denk ik ook, maar om de verkeerde reden. Ouders zullen hun kinderen van de creche afhalen, minder gaan werken en zo lossen de wachtlijsten van zelf op. Heel logisch, maar is dat wat je wilt? Op die manier hoef ik geen keuzevrijheid hoor.

Een andere. Er waren zo'n 5 kinderopvangorganisaties genodigd. Stuk voor stuk durfden zij te beweren dat ouders adviesrecht hebben en dat dat perfect werkt. Klachten zijn er amper. Ik weet niet in welke wereld zij leven hoor. Want als ik gebruik maak van mijn adviesrecht zegt de organisatie met groot gemak; 'Tja, dat is een advies, die leggen wij naast ons neer.' Dan kan ik me voorstellen dat het voor hen perfect werkt, maar als ouder sta je aan de zijlijn bij de zorg voor je kind. En zo is al vier jaar opvolgend de prijs van de creche verhoogt, maar zie ik niet waar het naar toe gaat.

Als je dacht dat ik klaar was; Er werd de hele middag gesproken over ouders die kunnen kiezen voor een kinderopvangorganisatie. Ik wou echt dat het zo was, Mark. Die keuze heb je niet, laten we eerlijk zijn. Je schrijft je in op hoop van zege dat je bij die creche komt waarvan je hoopt dat die goed is. Je schrijft je ook in bij creches waarvan je hoopt er nooit te hoeven komen en dan is het afwachten.... Zo'n 18 maanden lang wachten.... Maar je kan wel alvast langs je werkgever om te zeggen dat je echt niet dinsdag en donderdag kan werken, ook al is dat wel nodig voor jouw functie. Want een dinsdag en donderdag kan je gelijk op je buik schrijven. Dus die keuzevrijheid is eerder uitzondering dan regel.

Maar dan ben ik er nog niet, want weet je waar ik achter ben gekomen; Gemeentes vergeten vaak de GGD adviezen te handhaven. Ik wist niet hoe het ging, maar ben er helaas nu achter. GGD's controleren de kinderopvang en schrijven een rapport. Als de organisatie niet voldoet aan de criteria, krijgen ze een gele kaart. Het is vervolgens aan de gemeente om hier wat aan te doen, maar die laten het vaak na. Dat kan toch niet, Mark. Laten we wel wezen! Het gaat om de zorg voor kinderen, die kan je toch niet zomaar vergeten of nalaten.

Dus Mark, we moeten nog veel doen samen. Ik wist niet dat er zoveel rare veronderstellingen en misvattingen zijn. Jij? Zullen we een keer gaan zitten en het oplossen? Ik hoor het wel wanneer je kan.

Veel liefs,

Marjet

Ode aan de moeder

2011-03-17T21:30:00.000+01:00

Lieve Mark,

Uit de oproep van Opzij, wie de meest inspirerende vrouw van de afgelopen 100 jaar was, bleek dat de meeste Nederlandse vrouwen zeiden dat dat toch wel hun moeder was. Prachtig, om trots op te zijn. Althans dat vind ik. Want mijn moeder is ook de beste en ik hoop dat ik dat ook mag zijn voor mijn kinderen. Net als dat mijn kinderen de beste kinderen van de wereld zijn. Al die andere kinderen zijn allemaal vervelend, verwend of slecht-opgevoed. Niemand kan toepen aan mijn kinderen. En gelukkig vinden mijn vriendinnen dat ook.... van hun eigen kinderen dan.

Maar je eigen moeder is toch ook de allerbeste. Wie bel je als je het even niet meer weet? Bij wie kan je gewoon gaan zitten en schaamteloos vertellen over je problemen? Bij wie kan je altijd jezelf zijn? Wie bel je met genante vragen? Je moeder.

Weet je nog vroeger als je tegen de wind in moest trappen dat dan uit het niets die hand van je moeder je rug vond en je een duwtje gaf. Of als je was gevallen, dat de enige die je dan echt kon troosten, je moeder was. Of je moeder, die uit honderd om hun mama-roepende kinderen, precies jouw stem herkend. Of je moeder die 's avonds bij het voorlezen moest huilen bij Pluk van de Petteflat. Zo zijn moeders.

Ik hoop echt dat ik dat ook mag zijn voor mijn kinderen. Ik wil ze helpen als ze hulp nodig hebben. Ik wil ze vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Ik wil ze dat duwtje geven op de fiets. Ik wil hun vragen beantwoorden. Maar bovenal wil ik ze lief hebben, kroelen en beschermen. Misschien wel iets te veel soms en ook wel eens te weinig. Maar ik hoop dat mijn kinderen mij ooit mogen noemen als meest inspirerende vrouw van de afgelopen 100 jaar.

Veel liefs,

Marjet

364 Internationale mannendagen

2011-03-08T21:08:00.000+01:00

Lieve Mark,

Zo op internationale vrouwendag voel ik me op en top vrouw! Maar heel eerlijk; daar heb ik geen speciale dag voor nodig. Ik vroeg laatst op twitter of er ook een internationale mannendag is. Antwoord; die 364 andere dagen per jaar. Dus Mark, voel jij je vandaag minder man dan morgen omdat het vandaag mijn dag is? Nee toch!

Alle gekheid op een stokje. Ik heb geen nationale of internationale vrouwendag nodig. Ik denk dat aandacht voor vrouwen en hun posities wel degelijk aandacht nodig heeft. Laatst was ik bij een vrouwennetwerk van een grote multinational. Fantastisch initiatief natuurlijk, maar met verschillende uitdagingen van verschillende kanten. Aan de vrouwenzijde werd er door vrouwelijke collega's stamelend bekend dat ze niet naar de bijeenkomst van het netwerk wilde komen omdat de collega's zouden kunnen denken dat ze ambitie had. Toch bizar? Dat wij vrouwen elkaar tegenhouden.

Maar aan de andere zijde werd er door een grote pief in de gang gevraagd aan de voorzitter van de club hoe het met haar vrouwenclubje ging. Hoe denigrerend is dat? Word je gevraagd zo'n netwerk op te zetten in een door mannen gedomineerd bedrijf, krijg je dat soort stompzinnige opmerkingen voor je kiezen.

En weet je wat het is Mark, ik hoor steeds vaker dat heel veel vrouwen heel graag meer willen werken, maar gewoon om heel veel verschillende redenen worden 'tegen gewerkt'. De roep om een mentaliteitsverandering wordt steeds groter. En terecht. Joke Smit zei in 1981 in een interview; 'Ik wil dat het beter wordt voor mijn dochter.' Ik wil dat ook Mark. Wat jij? Zullen we samen de handen ineen slaan? Partijoverstijgend kijken naar de beste oplossing. Geen gedoe over jij zei, hij zei. Geen vingers wijzen naar de overkant. Maar gewoon kijken wat de beste oplossing is zodat onze kinderen het beste krijgen.

Ik hoop het Mark.

Veel liefs,

Marjet

Politiek bedrijven op het schoolplein

2011-02-28T20:42:00.000+01:00

Lieve Mark,

Het zijn drukke dagen zo rondom de Provinciale Statenverkiezingen. Ik zag je afgelopen week de stromende regen trotseren. Dat doe je ook niet voor je lol, lijkt me zo. Het lijkt me niet altijd even leuk politiek bedrijven. Altijd blijven lachen, pittige debatten voeren, er verzorgd uitzien zelfs in de regen, verantwoording afleggen over wat je wel of niet doet, schone schijn ophouden, eromheen praten...

Maar Mark, ik doe eigenlijk precies hetzelfde iedere dag met andere moeders. Ik heb het er al een keer over gehad, de schoolpleinmaffia, maar ze zijn overal hoor. Als ik een keer me niet zo lekker voel, wordt dat gelijk opgepikt. Er wordt nog belangstellend gevraagd of het gaat, maar vervolgens wordt het verhaal zo gedraaid dat ik er per definitie slechter uit kom. En zo heb ik, voordat ik het weet, een burnout of sta ik op instorten. Dus altijd blijven lachen Mark!

Ik moet zelfs door weer en wind er verzorgd uitzien. Ik probeer, om ook wat aan lichaamsbeweging te doen, elke dag de kinderen op de fiets te brengen. Maar dit is natuurlijk niet bevorderlijk voor mijn looks. Al helemaal niet omdat ik vaak mijn mascara vergeet en met een blote-billengezicht op school verschijn. Hier wordt mijn outfit met argusogen bekeken en beoordeeld. Dus je zou denken dat een pak mij ook niet zou misstaan op het schoolplein. Maar dan heb je het mis, want dan wordt ik gelabeld als carierretijger en dat is ook niet goed. Dus iedere ochtend moet ik misschien zelfs meer dan jij nadenken over wat ik aandoe. Met een simpel HM-tje kom ik niet weg. En Mark, jij hebt alleen de kleur van de stropdas, ik heb, naast mijn eigen kleding, ook nog de kinderen aan te kleden.

Uiteraard moet ik ook verantwoording afleggen over hoe ik mijn kinderen opvoed. Hoeveel meningen daar wel niet over zijn, is ongelooflijk en je weet nooit welke moeder wat aanhangt, dus je zal altijd iets moeten uitleggen... Word je er al moe van?

En dan is de allerergste nog de schone schijn. Welke moeder zal nou toegeven dat haar zoon op zijn 6de nog in zijn bed plast? Of moeite heeft met spoken? Of dat ze zo af en toe haar kinderen zo ongelooflijk zat is? Schone schijn Mark... En als het erop aan komt, praten we er gewoon omheen, want oh wee als je niet tot de Club van Supermoeders behoort.

En die pittige debatten Mark, ik moest zelfs om in aanmerking te komen voor de Medenzeggenschapsraad van de lagere school openbare debatten, een verkiezingsprogramma, acties en posters maken. Dus waar hebben we het over.... ik doe de hele dag niets anders dan politiek bedrijven op het schoolplein! Het enige verschil is dat wij moeders regelen dat we binnen mogen wachten als het regent, want de regen schaadt ons kapsel te veel.

Veel liefs,

Marjet

101 lijstjes

2011-02-20T10:47:00.000+01:00

Lieve Mark,

Heb je ook voorjaarsvakantie? En kan je dan ook uitslapen? Of moet je dan nog steeds belangrijke zaken doen voor het vaderland?

Ik neem me altijd dingen voor tijdens zo'n vakantie. Zo ga ik weer eens zitten voor de foto-albums. Ik loop slechts 3 jaar achter. Ik ga ook met de kinderen naar de bioscoop. Ik wil die latjes schilderen zodat we de kast kunnen afmaken, zodat ik daarna het speelgoed van de kinderen eindelijk een keer netjes op kan ruimen. Ik ga voor mijn werk nog even de evaluatie schrijven die ik al 2 maanden geleden had af moeten maken. Ik wil heel graag de tuinkast in elkaar zetten, zodat we ook de bijkeuken kunnen opruimen. Nou ja, je kent het wel. Even wat dingen doen, waar je normaal niet aan toe komt.

Maar er staan ook vaak dingen op, die ik graag voor me uit schuif, zoals de administratie en de belastingpapieren. Dat zijn van die dingen die ik het liefst zou laten liggen. Heb jij dat ook? Ik heb het ook op mijn werk hoor. Net zoals die evaluatie van mijn werk. Wat laat jij het liefst liggen? Van die dingen die altijd op je lijstje staan.

Maar ik heb ook een lijstje met dingen die ik altijd nog wil doen. Obama ontmoeten, met dolfijnen zwemmen, naar Hawaii. Maar ook die komen er niet snel van. En zo heb ik 101-lijstje met dingen die ik nog wil of moet doen..... Wat staat er op jou lijstjes?

Veel liefs en een fijne vakantie Mark!

Marjet

De Club van Supermoeders

2011-02-14T11:17:00.000+01:00

Lieve Mark,

Gefeliciteerd met je verjaardag! Je hebt ook nog eens een prachtige dag uitgekozen om jarig te zijn, Valentijnsdag. Ga je nog wat leuks doen? En trakteren?

Dat vond ik vroeger het allerleukste; trakteren en dan ook bij de juffen en meesters langs! Dat was altijd spannend. Tegenwoordig kijk ik er minder naar uit. Zo ben ik nu al aan het bedenken wat ik voor onze tweeling zal maken.... ze worden 5 in juli! En dan hebben we nog een extra uitdaging want onze zoon heeft glutenintolerantie, dus cakejes vallen al af. En dat is nog niet eens het ergste. Nee dan begin ik pas. Want als ouder moet je namelijk de andere ouders overtroeven en dat begint al met de traktatie op school. Maar het eindigt, als je het hebt over verjaardagen, met het verjaardagsfeestje. Dat moet groter en leuker zijn dan die van de vriendinnen. En wij moeders maken dat alleen nog maar erger. Als er geen partyplanner bij is geweest hoor je niet meer tot de Club. De Club van Supermoeders. En Mark, daar wil je heel graag toe behoren als moeder... Vraag me niet waarom, dat is nu eenmaal zo bedacht in de prehistorie der moeders. Kijk we willen natuurlijk allemaal het beste voor ons kind en daarmee moet dat kind ook populair zijn en dus is een tripje naar de Efteling met 8 kinderen het minste wat je kan doen!

Ik ging vroeger naar de hei voor een speurtocht, we plunderde de verkleedkist en kregen een stukje appeltaart en patat met appelmoes.... Maar die tijden zijn voorbij Mark... Als je nog ideeen hebt voor de verjaardag van Max en Lieve, ik houd me aanbevolen.

Ik wens je een hele fijne dag toe.

Veel liefs,

Marjet

Uw zoon houdt niet van prikken.

2011-02-13T21:01:00.001+01:00

Lieve Mark,

Soms moet je rare oplossingen verzinnen voor bijzondere problemen. Je zal het dagelijks hebben, denk ik.

Zo vroeg ik laatst aan onze kinderen wat zij wilden doen als sport. Je weet dat ik een tweeling heb he, een jongen en een meisje van viereneenhalf. Mijn dochter zei gelijk; tekenles. Daar kan ik inkomen; ze doet niet anders dan tekenen en knutselen. Ik vraag het aan mijn zoon. Hij kijkt me aan met zo'n blik van; Ik heb geen idee waar jij het over hebt! Dus ik help; Voetbal, judo (alle jongens uit de klas zitten op judo), muziek.... 'Nee, voetbal is stom en judo is saai. Mama, ik wil op dansles....'

Eerste reactie.... Zou die op jongens vallen? Mijn zoon wil op dansles! Ik weet het Mark, het slaat nergens op en dan nog als hij op jongens zou vallen, dan is zijn partner ook welkom! Maar het is toch het eerste wat je denkt. En dan nog erger; wat zullen anderen wel niet denken? Jij hebt dat natuurlijk elke dag, dat mensen wat van jou denken. Je moet een dikke huid hebben als minister president. Maar als moeder moet je heel wat kunnen hebben van al die andere moeders. Maar daar hebben we het nog wel een andere keer over.

Vervolgens zie ik mijn zoon in een groep met 10 meiden in roze tutu's! Dus ik check dat even bij hem.... 'Is dat wat je wilt?' 'NEE, mama, niet met meisjes. Ik wil zo dansen.' Hij springt op en laat zijn moves zien... Die heeft hij van zijn neef gepikt. Nu snap ik het. Hij wil op breakdance, dat vindt hij super cool!!

Maar het hele gebeuren zet me wel aan het denken. En er is al veel discussie over; onze jongens worden allemaal omringd door vrouwen. Juffen op school, juffen op het kinderdagverblijf, op de BSO, moeders thuis. En wij doen dat toch anders. Als onze zoon in de boom wil klimmen, roep ik heel hard; 'Pas op dat je niet valt. Kom maar snel naar beneden. Niet verder hoor!' Terwijl mijn man tegelijk roept; Ja en dan je andere voet op die tak daarboven. Heel goed, je kan het man!'

Ander voorbeeld; bij het voortgangsgesprek in november kregen wij te horen dat onze zoon niet van prikken hield. Dat is toch ook niet gek, Mark. Wat moet een jongen nou met prikken? Die moet andere dingen krijgen om zijn fijne motoriek te oefenen. En dus hebben we daar wat op bedacht. Twee dingen eigenlijk. Ik laat mijn man vaker met hem ravotten zonder dat ik me ermee bemoei. En (en dit heb ik eerlijk gejat van de NPS) hebben we in onze omgeving gevraagd of ze misschien nog een apparaat hadden wat ze weg zouden gooien. En die zetten we op de grond met de gereedschapskist ernaast en een bak voor het afval. En hij mag dat ding dan helemaal uit mekaar gaan halen. En Mark, dat is het mooiste wat er is. Je hoort hem de rest van de dag niet meer. Althans, je hoort hem wel, maar niet praten...

Het is nog een extra reden waarom de zorgtaken beter verdeeld moeten worden. Jongens missen het rolmodel van de vader en worden overstelpt met moederlijke liefde....

Veel liefs,

Marjet

Een rekenlesje

2011-02-07T09:58:00.000+01:00

Lieve Mark,

Even wat serieus. Afgelopen weekend vertelde mijn vriendin over de bezuinigingen op passend onderwijs. Dat is niet iets om trots op te zijn, Mark. En weet je het raakt niet alleen kinderen die meer hulp nodig hebben. Het raakt ook niet alleen juffen en meester of schooldirecteuren. Het raakt alle kinderen en daarmee ook onze toekomst, Mark. Ik weet het, het is een grote stap, maar ik zal hem heel klein maken met een klein rekenvoorbeeld.

Onze lieve juf Kim heeft 27 kinderen in de klas en die zijn van 8.30 uur tot en met 14.45 uur onder haar hoede. Dat is 6 uur en een kwartier. Laten we dat kwartier er voor het gemak afhalen, want de deur van de klas gaat rond 8.45 dicht en vaak nog later omdat sommige ouders hun kinderen echt veel te laat brengen (sorry, enige frustratie van mijn kant). 6 Uur dus. Daarvan wordt er een uur buiten gespeeld. Dat is goed voor de beweging en houden we erin. Er wordt een half uur een broodje gegeten. Houden we er ook graag in. Dan heb je dus nog 4 uur en 30 minuten over. Dat is 270 minuten en dus 10 minuten per kind per dag.

En Mark, dan hebben ze nog geen jassen aangetrokken voor het buitenspelen, geen kringgesprek of verjaardag gevierd, geen ruzies opgelost, geen veters gestrikt, geen boekje voorgelezen, geen liedjes gezongen, geen staart recht getrokken, geen uitleg gegeven over waarom de zon er vandaag niet is en waar hij dan gebleven is.....Vul het maar in Mark. Zoveel tijd is er al niet en toch willen we dat we (let op, er komt weer een grote stap) een belangrijke kenniseconomie zijn. Hoe doe je dat als je maximaal 10 minuten per kind per dag hebt?

En als je dan kinderen die meer hulp nodig hebben in de klas erbij zet, kinderen die meer aandacht en tijd vragen, wat denk je dat er dan gebeurt met de 10 minuten? Alle kinderen hebben recht op meer aandacht en tijd. Dus wil ik je vragen toch nog een keer te bekijken hoe het anders kan. Anders zodat alle kinderen die de benodigde aandacht en tijd van de juf of meester kunnen krijgen zodat ze de basis mee krijgen voor de belangrijke kenniseconomie, want dat ben ik met je eens Mark. Wil je dus nog een keer kijken, alsjeblieft?

Veel liefs,

Marjet

Je zoon is ziek en dan....

2011-02-03T21:07:00.000+01:00

Lieve Mark,

Sorry dat ik al een week niet heb geschreven. Ik had een zieke en dan stopt de wereld met draaien. Ik hoop dat je dat begrijpt.

Niet alle collega's begrijpen dat. Ik zat in een vergadering toen mijn telefoon ging; School. Dan weet je dat het mis is. Je verexcuseert je, kruipt uit je stoel, gaat op je tenen naar de deur, onderwijl zie je nog even die blik van verstandhouding tussen twee collega's zonder kinderen en je probeert zo geruisloos mogelijk de deur open en dicht te doen. Je zoon heeft net alles onder gespuugd..... %&*!7 Oke, ik kom eraan....

En dan komt het allerergste....weer naar binnen,uitleggen dat je echt moet gaan, dat je het heel erg vervelend vindt en dat je er niets aan kan doen. Dan snel je spullen pakken, de blikken nogmaals trotseren, hoofd omhoog, blijven ademen en zo snel mogelijk weer naar buiten. En als je dat hebt gehad ben je er nog niet. Want je hebt nog directe collega's die niet in die vergadering zaten, je baas, je afspraken voor die dag.... Tegen de tijd dat je in de auto zit, ben je 6 keer gestorven, heb je minimaal 10 keer je excuses aangeboden en heb je nog een paar wenkbrauwen en blikken op het horloge getrotseerd. Je energieniveau is gedaald en je draait puur op adrenaline; naar huis voor je kind.

En weet je wat het dan nog erger maakt is de nodeloze opmerking van een collega die terloops roept; 'Dan moet je maar geen kinderen nemen.'

Wat doe je daar mee? Helpt het om de collegialiteit te verhogen? Niet bepaalt. Helpt het mijn schuldgevoel te verlagen? Bepaald niet zelfs. Waarom dan zo'n opmerking plaatsen? Waarom? Wat is het nut? Ik voel me al ellendig genoeg en ik zal je de volgende keer echt niet (gelijk) helpen als je mijn hulp nodig hebt. Sorry, Mark, zo ben ik dan ook wel weer.

Tegen de tijd dat ik in de auto zit, haal ik diep adem en race naar school. Mijn zoon heeft inmiddels andere kleding aan, ziet erg bleek maar is blij me te zien. Dat is dan in ieder geval iemand vandaag, denk ik nog. Ik pak hem in en we gaan lekker naar huis. Er is gelukkig nog een voordeel van zijn ziekte; eindelijk mag ik hem een keer verwennen met lekkers, televisie, dekentje, appeltje en lekker bij mama liggen. Snel vergeet ik dan ook mijn werk en collega's. Dat is een zorg voor morgen.

Toch probeer ik 's avonds nog te repareren wat er te repareren valt, ook al weet ik dat het weinig effect heeft. De schade is al gedaan en niet meer terug te draaien.

Ik kan me niet voorstellen dat jou dit bekend voorkomt. Dat mevrouw Schultz van Haegen wel eens tijdens een kabinetsoverleg opstaat en zegt; 'Ik moet gaan, want mijn kinderen zijn ziek....' Of dat midden in een debat een Kamerlid opstaat en zich verexcuseert en dat de rest van de Kamer dan even op het klokje kijkt, of wel?

Ik ga nog even werken, Mark.

Veel liefs,

Marjet

Mag ik een keer mee?

2011-01-26T20:20:00.001+01:00

Lieve Mark,

Elke dag is het het zelfde geneuzel. Ik denk dat jij er weinig last van zal hebben. En gelukkig word ik er niet mee wakker en haal ik de lunch ook nog zonder erover na te hoeven denken. Ik heb wel betere dingen te doen. Maar zo rond 16 uur, schiet het me te binnen. Wat gaan we vanavond eten?

Jij zal er niet zoveel last van hebben. Ik zie jou niet tijdens een gesprek met van Rompuy praten over wat er die avond op tafel staat.

Maar goed, snel duik ik de koelkast in. Ik weet namelijk dat mijn vriend straks gaat bellen en gaat vragen wat er op het menu staat. En dat terwijl hij meestal kookt en de boodschappen doet! Ik weet ook dat hij lichtelijk geirriteerd zal zijn als ik er nog niet over nagedacht heb.... Gelukkig hebben we altijd pasta in huis. Dus snel nog wat gehakt uit de vriezer halen. Alleen hebben we geen parmezaan en groente.... Shit! Moet ik ook nog de kinderen inladen en boodschappen gaan doen. En als ik naast koken en nadenken over koken ergens een hekel aan heb, is het boodschappen doen, helemaal met 2 kinderen!

Tegen de tijd dat ik thuis ben, bereken ik hoeveel uur ik nog moet totdat alles in bed ligt, de vaat is gedaan en ik kan zitten met een kopje thee..... Nog veel te lang. Maar laten we maar beginnen....
En dat iedere dag, Mark. Zo saai.

Dat zal jij niet zo vaak hebben. Jij mag naar allerlei leuke dinertjes, staatsbanketten en feesten. Heerlijk lijkt me dat. Je mooie pak aan. Heerlijk eten. Geen afwas.... Zeg, ik heb een idee; Mag ik niet een keer met jou mee naar een staatsbanket? Dan hoef ik 1 dag niet over het eten na te denken. In ruil, mag jij dan een keer bij ons aanschuiven? Dan eten we gewoon stamppot, dat zal je niet vaak krijgen denk ik.

Ik kijk er naar uit. Jij ook?

Veel liefs,

Marjet

Slecht voor de stembanden en rimpels

2011-01-24T21:12:00.001+01:00

Lieve Mark,

Alles heeft zijn voor- en zijn nadelen. Zo ook het moederschap. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik vind de kussen die ik krijg en de kroelen het lekkerste wat er is. Ik kan met ze lachen en hard om ze lachen. De vragen die zo af en toe uit het niets komen, zetten me aan het denken. Hoe leg je bijvoorbeeld uit wat verliefdheid is? Ik smelt als ze zeggen; 'Mam, ik vind je lief!' Wat wil je nog meer?

En toch zijn er ook mindere kanten. Die zal jij ook wel hebben. Ik ben natuurlijk ontzettend nieuwsgierig naar welke dat dan zijn. Maar ik kan je de mijne wel alvast vertellen. Ik kijk nooit uit naar het smeren van al die boterhammen. De maaltijden zouden uberhaupt wat korter mogen als het aan mij lag. De mijne kunnen drie kwartier over 3 boterhammen doen.... Uiteraard zou ik het heerlijk vinden als onze kinderen wat langer zouden slapen. Ook al hebben wij op dit gebied weinig te klagen vergeleken bij vrienden.

Maar ik heb er nog wel een paar. De honderdduizend vragen die ik tegelijk op mij afgevuurd krijg terwijl ik aan de telefoon ben. Het jammeren om een snoepje, televisie of speelgoed. Het gedoe als ze naar bed moeten. Het niet luisteren als ik haast heb. Of het treuzelen met jassen, dassen, mutsen, handschoenen en tassen als we naar school moeten. De Oost-Indische doofheid en concentratievermogen van een goudvis. En het allerergste is dat ik van al dit alles echt een gemeen monster word.... Het is slecht voor mijn stembanden en de rimpels in mijn voorhoofd.

En toch, zijn het lieverds, ben ik dol op ze, zou ik niet zonder ze kunnen en heb ik ze met mijn leven lief!
Ik vind ze de allerleukste, veel leuker dan alle andere kinderen bij elkaar. Ik neem het voor ze op en ben uitermate trots op ze.... En daarom blijf ik boterhammen smeren tot ik erbij neer val.

Veel liefs,

Marjet

ps Mail je me nog even de mindere kanten van het Minister-Presidentschap?

Mijn kaartenhuis

2011-01-20T20:19:00.000+01:00

Lieve Mark,

Was jouw moeder wel eens ziek toen je klein was? De mijne 1 keer. Ze was voor mijn ogen gevallen op het ijs. Ze heeft 4 dagen in bed gelegen. Ik heb daarna nooit meer op een schaats gestaan. Als ik zeg dat ons huis toen 'wat' ontregeld was, druk ik het heel zacht uit. Moeders kunnen dus niet ziek zijn. En vandaag ben ik ziek....
En wat doe je dan? Gewoon wat je elke dag doet. Je gaat door. Jij kan ook niet tegen de Tweede Kamer zeggen dat je je een vaatdoek voelt, toch? Dus je gaat door. Je past je tempo aan en blijft vooral ademen. Er komt vanzelf een einde aan de dag.

Maar dat is een ander geval als je kinderen ziek zijn. Het zorgvuldig gebouwde kaartenhuis stort volledig in. Een van de twee partners moet vrijwel alles laten vallen en thuis een opvangcentrum opzetten. Of er wordt een hulplijn ingeschakeld in de vorm van een opa of oma. Misschien kan de buurvrouw of vriendin ook nog een rol van betekenis spelen. Ik kan je namelijk wel vertellen, je wordt erg inventief van het moederschap. Maar wat nou als je geen partner hebt, de opa's en oma's er niet zijn of niet in de buurt wonen, je buurvrouw niet thuis is of de beoogde vriendin zelf aan het werk is? Wat doe je dan, Mark? Wat doe je dan?

Ik ga naar bed. Spreek je snel weer.

Veel liefs,

Marjet

Zou ik jouw chauffeur mogen lenen?

2011-01-18T21:55:00.000+01:00

Lieve Mark,

Zou ik een keer jouw chauffeur mogen lenen? Morgen is het namelijk woensdag en dat is racedag. Het begint uiteraard met naar school brengen, boodschappen doen (dat is beter om zonder de kinderen te doen, neem dat van mij aan), huis opruimen, strijk wegwerken en dan is het alweer bijna tijd om de kinderen op te halen. Meestal gaat er dan 1 bij iemand anders spelen en krijg ik er een ander voor in de plaats. Broodje eten, kinderen gaan spelen zodat ik even kan werken, maar voor je het weet moet je je eigen kind weer op gaan halen en wordt de ander weer opgehaald. Meestal moeten we daarna nog even naar de bieb of langs de stomerij. Eenmaal thuis moet er nog gekookt en gegeten worden en dan nog naar bed, wat al een opgave op zich is.

En weet je Mark, dan hebben de mijne nog niet eens gym, ballet of zwemles op woensdag! Dus het zou mij goed uitkomen een keer jouw chauffeur te mogen lenen.

Veel liefs,

Marjet

Even een momentje voor jezelf

2011-01-16T20:01:00.001+01:00

Lieve Mark,

Het is zondagavond en ik ben nu al moe. Dat is toch gek. De week is nog niet eens begonnen en ik ben al moe. Zou het het weer zijn? Terwijl het vandaag stralend was. Misschien het jaargetijde? Het is per slot van rekening winter. Of zou ik meer moeten sporten?

Weet je, ik vergeet wel eens gewoon even te gaan zitten. Dat werkt bij mij. Gewoon even een half uur in mijn eentje een boek lezen. Maar dat vergeet ik vaak. Er is altijd genoeg te doen in en om het huis. Genoeg om de hele dag te vullen en dan heb ik nog geen moment iets met onze kinderen gedaan of gewoon gewerkt.

Ik hoor je al denken dat ik gewoon meer tijd voor mezelf moet nemen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, Mark. Ik denk dat je dat zelf ook wel herkend. Je bent de hele dag Minister President. Ik ben de hele dag moeder. Dus jij kan het ook niet zo makkelijk uitzetten, toch? Ik ook niet.

Het grote nadeel voor mij is dat ik heel erg kribbig word. Tegen mijn vriend en kinderen. En dat is voor niemand leuk. Ik word er geen leukere partner of moeder door. Maar belangrijker nog, ik vind mezelf niet eens aardig. Ik weet dat ik dus vaker even moet gaan zitten met een boek, maar ik vergeet het gewoon.
Ik neem het me echt voor, maar.... Wat doe jij? Word je ook kribbig?

Veel liefs,

Marjet

De Strijd der Moeders

2011-01-12T09:07:00.000+01:00

Lieve Mark,

Heb jij wel eens bij het schoolhek gestaan? Het ziet er op het eerste gezicht best gezellig uit. Maar ondertussen woedt er een gemene strijd; De Strijd der Moeders. Werkende vs Thuisblijvende moeders. En ik kan je vertellen, hij is heel naar.

Het ergste is dat het er aan de oppervlakte heel gezellig en leuk uitziet. Maar wij vrouwen zijn gemene wezens en dat wordt op het schoolplein uitgevochten. Als je er 1 ziet rennen, dan weet je dat ze naar d'r werk moet en dat is al genoeg voer voor de Thuisblijvende moeders. Ze is natuurlijk ontaard, want werken is niet goed voor de kinderen. En adersom is het niet veel beter; Die thuisblijf-moeders hebben tijd over, maar doen helemaal niets op school. Terwijl ze niets te doen hebben. Werkende moeders (wegens schuldgevoel) daarentegen nemen vrij om pepernoten te bakken op school, voorleesmoeder te zijn of zelfs klassenmoeder.

We zijn nare wezens!

En als je dacht dat je er dan bent, dan heb je het mis. Het gaat nog verder dan dat. Dan krijg je nog de normale dingen; moeders die andere moeders neerhalen omdat ze er niet leuk genoeg uitzien. Of omdat hun kinderen niet verzorgd en volgens de laatste mode naar school gaan. Het doel is natuurlijk om zichzelf beter te voelen. Maar helpt het? Het wordt er alleen maar een groter wespennest door.

Wat kunnen we doen om dit op te lossen? Hoe worden we gewoon normale mensen, die aardig zijn en elkaar helpen?

Veel liefs,

Marjet

In ruil voor...

2011-01-06T11:32:00.000+01:00

Lieve Mark,

Ik lees net een artikel dat ambtenaren mopperen op collega's met kinderen. Zou je ze willen vertellen dat we dat niet express doen? Jij bent per slot van rekening de baas en we denken 's ochtends echt niet; 'Goh ik ga vandaag lekker Gerard in de weg zitten en vraag of school mij belt dat mijn zoon ziek is.' Dus wil jij ze vertellen dat we dat niet expres doen.

Moeten wij ze dan tegemoet komen? Zo werkt dat natuurlijk in de politiek. Oke, dus als zij niet meer mopperen dan, zullen wij dan geen foto's meer op het bureau zetten van ons kroost? Is dat een goed idee? Maar dan mogen ze ook niet op hun horloge kijken als wij eerder uit de vergadering op moeten staan omdat we anders te laat zijn voor de kinderopvang. En ook niet hun wenkbrauw of veelbetekenende blikken met collega's wisselen!

Ja, ik begrijp dat wij dan ook weer wat water bij de wijn moeten doen. Dan zullen wij hen niet meer lastig vallen met alle kwaaltjes en pijntjes van onze kinderen. Ook niet met alle succesverhalen? Mogen we dan in ieder geval elke dag 1x iets vertellen? Oke, niet langer dan 2 minuten.

Afgesproken?

Veel liefs,

Marjet

Mama, mag ik straks jam op mijn brood?

2011-01-05T09:56:00.001+01:00

Lieve Mark,

Sorry het is al weer even geleden dat ik je geschreven heb. Ik had ook een kerstreces. Hoe was de jouwe?
Ik kijk er altijd erg naar uit; lekker uitslapen, spelletje spelen met de kinderen, leuke dingen doen... Ik had allemaal plannen gemaakt en puntje bij paaltje komt er altijd maar weinig van terecht. En erger nog; Tegen het einde van de vakantie kan ik niet wachten totdat iedereen en alles weer naar school of zijn werk gaat. Ik vind het zelf ook weer heerlijk dat ik aan het werk mag. Gewoon weer even collega en Marjet zijn.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben dol op mijn kinderen en ik mis ze als ze een weekendje bij Opa en Oma slapen. Maar na 2 weken ze bovenop mijn lip te hebben gehad zijn er niet genoeg rollen behang te koop. Ik weet niet of anderen dit ook hebben. Na duizend vragen van mijn dochter weet ik zo af en toe de antwoorden niet meer. Het begint 's ochtends vroeg al; 'Mama, wat is een musical?' 'En wat is een orkest?'
'Mama, is het vandaag zaterdag?' 'Wanneer is het dan wel zaterdag?' 'En hebben we dan zwemles?' En dan heb ik nog niet eens een voet op de grond gezet!

Dus tegen de tijd dat we aan het ontbijt zitten heb ik al zo'n 150 vragen achter de kiezen en dat op een lege maag. Maar ze gaat onverstoorbaar verder hoor tijdens het ontbijt; 'Mama, wat gaan we vandaag doen?' ' 'Mag ik een keer bij Oma Muis logeren?' 'En gaat Max dan naar Opa Ab?' 'Mama, mag ik straks jam op mijn brood?' 'Mama, wat is kindermisbruik?' ........ Shit, de radio staat aan en dat pikt ze tegenwoordig op. Tja, Mark, hoe leg je dat uit? Hoe leg je dat uit aan een meisje van 4? Jij hebt ook altijd lastige vragen. Hoe leg je dit uit?

Alles is nu weer aan het werk en naar school. De vragen blijven ongestoord komen en elke keer probeer ik het juiste antwoord te geven voor een kind van vier. En dat is niet altijd makkelijk.

Veel liefs,

Marjet

197, 198, 199....

2010-12-23T22:13:00.000+01:00

Lieve Mark,

De kerstdagen staan al te kloppen op de deur. En nu kennen we elkaar nog niet heel erg goed, maar heb jij je kerstboodschappen al gedaan? Wat een gedoe he? Sowieso is boodschappen doen al een crime, maar helemaal met de kerst en nog erger met kinderen. Het is per slot van rekening vakantie, dus moeten ze wel mee.

Ik heb het vandaag ook getrotseerd; Tas mee gevuld met afleidingsmateriaal en portemonnee. Kinderen vermomd als sneeuwmannetje omdat het op de fiets wel koud kan worden. Parkeerplaatsen zijn er nu toch niet. Inmiddels al zeker een kwartier onderweg voordat er ook maar 1 stap buiten de deur is gezet. Een laatste check; heb ik alles? 'Mama, ik moet plassen.' Goed....

10 Minuten later zitten we op de fiets. Om de moed erin te houden zingen we liedjes. Trappen met de sneeuw zorgt ervoor dat ik in ieder geval niet naar de sportschool hoef...

De kleine karretjes zijn favoriet, dus allebei 1. Ik weet van te voren al dat dat mis gaat. Dus ik geef nog een duidelijke instructie. Gewapend met een scanner (dan hoef ik niet in de lange rij te staan), mijn tas vol lekkers, twee karren en twee kinderen betreden wij de overvolle supermarkt!

Om en om krijgen ze iets in hun kar. We zijn vrolijk, wurmen ons door alle mensen heen, zonder een enkel te raken. Maar dan gaat het mis, Mark.... Zij krijgt namelijk het lekkere toetje en die wil hij ook. Maar ik heb geen twee toetjes nodig. En dus zet hij het op een huilen. Ik tover al mijn trucjes uit de hoge hoed, spreek mijn tas met lekkers aan en dat helpt. Natuurlijk wil zij ook. Op naar de pindakaas en dan botst hij (expres?) tegen haar enkels en zet zij het op een krijsen. Mijn humeur wordt er niet beter op. Maar dan begint de wraakactie van haar naar hem in een overvolle winkel....

En wat doe je dan Mark? Jij moet jezelf verdedigen voor een Tweede Kamer met lastige vragen, maar hoe ga je om met twee schreeuwende kleuters in een overvolle supermarkt met een kar vol boodschappen?

Veel liefs,

Marjet

Zo'n dag

2010-12-17T19:53:00.000+01:00

Lieve Mark,

Een dag kan goed beginnen of niet. De mijne begon vandaag niet zo goed met een bloedneus en vanaf dan weet je al dat het geen beste dag wordt. De kinderen wilde niet meewerken. De jurk van mijn dochter was plots te kort en dus moest er in allerijl een andere uit de kast getrokken worden, maar die viel niet in de smaak, dus mocht ik nog een keer naar boven. Op school kwam ik erachter dat we de bril van mijn zoon waren vergeten, dus mocht ik weer terug.... Zo'n dag, je kent ze vast wel.

En toen nog naar een afspraak. Je weet dan al dat het best wel eens mis kan gaan, zeker met dit weer. En dat ging mis. En dan kan ik je vertellen, dan is zorg en gezin best moeilijk om te combineren. Wij werkende moeders lossen alles altijd wel op, dat hebben we willens en wetens moeten leren. En daar zijn we dus ook een kei in geworden. Gelukkig heb je dus nog een hulplijn in de vorm van een andere moeder, die je uit de brand helpt. Maar schoon en prettig is het niet. Misschien heb jij nog goede tips? Jij hebt het per slot van rekening ook druk.

Veel liefs,
Marjet

Lieve Mark,

2010-12-09T20:50:00.000+01:00

Ik heb een probleem en ik hoop dat jij misschien een advies hebt. Mijn vriend en ik proberen de zorg voor onze kinderen te delen. We willen namelijk het beste voor onze kinderen en dan hebben ze ons allebei nodig, toch? Maar ik vind het nog wel eens lastig om toe te geven dat hij het net zo goed kan als ik. Zoals vandaag; Hij biedt aan om samen met de kinderen het kerstdiner op school voor te bereiden. Ik ben geen ster in de keuken, dus zijn aanbod op zich is een uitkomst. Maar toch is dat niet de gedachte die door mijn hoofd schiet. Nee, ik denk als eerste dat ik dit eigenlijk veel beter kan dan hij. Ik ben toch de moeder. Vervolgens kan ik mezelf wel voor de kop slaan; Wat vreselijk dat je zoiets denkt? Dat het uberhaupt in je opkomt!!

Wat vind jij? Kan jij me helpen?

Dank je wel. Ik kijk uit naar je mail.

Het Nieuwe Werken is....

2010-12-03T21:12:00.000+01:00

Het Nieuwe Werken is helemaal hot. Hele campagnes, stichtingen, initiatieven, helemaal fantastisch! Er is zelfs een initiatiefwet voor flexibel werken. En ik ben voor. Echt! Ik doe het zelf ook, namelijk. Omdat mijn kinderen niet naar de BSO gaan, werk ik schooltijden. Dan haal ik de kinderen, gaan zij spelen, ruim ik het huis op en doe de nodige klussen, bereid het eten voor etc. Vervolgens maak ik na het bedritueel op de bank mijn verloren werkuren goed. En dat werkt voor mij prima.

Maar daar is niet iedereen in ons huishouden het mee eens. En dat zijn niet de kinderen. Nee, dat is mijn vriend. Want zodra ik de computer opstart, begint hij al met zuchten. Na een paar keer gevaarlijk kijken naar de laptop, komt ie; 'Gezellig hoor!'

Maar het toppunt van het Nieuwe Werken; samen op de bank achter de eigen laptop zitten.

Afgekocht

2010-12-01T20:56:00.000+01:00

Vandaag kwam ik bij school een moeder tegen met een autolading vol kinderen. Al snel bleek dat ze 's middags ook nog beloofd had naar het speelparadijs te gaan en dat ze net ook nog onder kind nummer 5 was uitgekomen. Ze had het om 12.45 uur al gehad. Dus mijn vraag lag voor de hand; Waarom doe je jezelf dit aan? Haar antwoord; 'Tja, ik werk al zoveel, dan moet je toch iets leuks met ze doen.'
'Maar gewoon thuis zijn is toch ook al leuk?'
'Daar heb je gelijk is, maar toch...'

Ik doe het ook. Je wilt toch je schuldgevoel 'afkopen'. Je kinderen iets bieden omdat papa en mama werken. Terwijl ik dit opschrijf klinkt het absurd en voelt het nog erger, maar toch doen we het. Of ik in ieder geval. Ze iets geven terwijl dat helemaal niet nodig is. Of de televisie aanzetten zodat ik dan nog even iets af kan maken. Ik denk niet dat ze er minder van worden, maar toch zou ik willen dat ik de neiging niet zou hebben.

Wat nou als...

2010-11-30T20:34:00.000+01:00

Wat nou als mannen minder zouden verdienen dan vrouwen? Zou hij dan de zorg op zich nemen? Zou hij dan minder werken? Zou zij dan een mamadag hebben? Of zouden wij vrouwen het niet los laten? Zouden wij ons vast klampen aan de gedachte dat wij betere zorg verlenen? Durven wij mannen te vertrouwen met de zorg van onze kinderen?

De Kenau

2010-11-25T22:08:00.000+01:00

Mijn kinderen gaan naar zwemles tegen vele adviezen van vriendinnen in. Maar dat is weer stof voor een hele andere blog. Nee, deze keer gaat het over mijn moederlijke hormonen. Mijn kinderen zijn niet zo snel op zwemles. Dus zitten ze in het 'kneuzengroepje'. Nu is dat natuurlijk al genoeg om nachten lang van wakker te liggen, maar het werd nog erger.

We mochten even kijken en tot mijn grote schrik zag ik dat juf Anja, beter bekend als de Kenau, mijn allerliefste kinderen op hun lazer gaf. Dat was al genoeg om naar binnen te stormen en haar eens even de les te lezen. Maar ik hield me in. Mijn vriend was er ook en die gaf geen kik, dus dan zal ik dat ook maar niet doen.

Vol goede moed wachten wij onze kinderen op en het eerste wat mijn dochter zei was dat ze het niet goed had gedaan. Zag ik daar nou tranen? Of was het zwembadwater? Mijn moederkloekgevoelens bereikten een hoogtepunt. Mijn zoon bevestigde het verhaal. Stoom kwam uit mijn oren. Wie is die kenau om mijn kinderen zo aan te pakken? Zwemles zou leuk moeten zijn. Ze moet ze positief benaderen! Wat een (^%#*&! Ik zou eens een hartig woordje met haar gaan praten.

Mijn vriend gaf weer geen kik. Dat hielp niet. Hij zou net zo razend als ik moeten zijn. Maar hij was al weer bezig met de plannen van vanavond. Hoe is het mogelijk! Ik check het;
'Ben jij niet boos dan?'
'Boos, waarop?'
'Nou op Juf Anja natuurlijk?'.
'Wel nee, ze zullen het wel nodig hebben gehad.'

Ik staak mijn strijd.... ze zullen het wel nodig hebben gehad....
Soms is het toch wel handig, die mannelijke hormonen....

Kind huilt, baas aan de telefoon en nu...

2010-11-20T22:17:00.000+01:00

Tja, dat heb je wel eens, dat je kind huilt terwijl jij je baas aan de telefoon hebt. En wat doe je dan? Of dat je je werk nog niet af hebt, maar ook echt moet gaan omdat de files rap toenemen. Of dat je net je jasje aan doet en je kind spuugt zo over je heen. Of dat je de kinderen beloofd had iets leuks met ze te gaan doen, maar je werk er met een spoedgeval tussendoor komt. Of dat precies die super belangrijke klant belt, terwijl jij met een boos kind in de supermarkt staat. Of dat je dat belangrijke rapport terug vindt, versiert door het allermooiste kunstwerk van je zoon. Of dat je je hakken bij dat ene pakje terug vindt onder het bed van je dochter. Of dat je in plaats van de notulen van de laatste vergadering een plakkerige lolly pakt in je tas.....

Tja dat is de balans tussen werk en gezin....

Wat zeg je dan?

2010-11-12T11:29:00.000+01:00

Het is natuurlijk geen weer om naar buiten te gaan, maar als je eenmaal iets hebt beloofd kom je er moeilijk onderuit. Helemaal als er snoepjes bij komen kijken zoals bij St Maarten. Dus met een vriendin afgesproken om samen te lopen. Me bedacht het mezelf dit jaar makkelijk te maken en gewoon een lampion te kopen. Snoepjes in huis gehaald. Wij zijn er klaar voor.

Het weer gooide roet in het eten, maar dat laat ons niet weerhouden. Sjaal om, muts op, dikke jas aan, plu mee, rugzakken open, lampion aan en gaan. Het waait als we naar buiten gaan, de lampions gaan alle kanten op, maar houden het nog een miraculeuze 25 minuten vol. Inmiddels is de windkracht toegenomen en is het begonnen met regenen. Plu op, kinderen aansporen harder te zingen en door te lopen. Zo af en toe proberen we een huis over te slaan, maar bepakt en bezakt met lekkers komen we thuis aan. De rugzakken gaan op zijn kop en het waar wordt bewonderd. Er wordt gretig gekeken en toegestemd tot 1 snoepje. En dan naar boven!

Eenmaal boven en in bed zegt mijn dochter; Mama, waarom hadden wij zo'n stomme lampion? Ik wil ook een mooie lampion maken net als Pien..... Tja, wat zeg je dan? Ik had er geen tijd voor.... Ik moest werken....

Verwende prinsesjes

2010-11-05T09:57:00.000+01:00

Er is een nieuw boek. Er zijn inmiddels veel boeken over en voor werkende moeders. Maar nu is er een nieuw boek; Verwende prinsesjes. Naast ploetermoeders, ontaarde moeders, supermoeders en ga zo maar door, kunnen we nu een nieuwe titel achter onze naam zetten; Verwende prinsesjes. De schrijfster gaat in haar boek in op verschillende sprookjes die wij werkende moeders in stand houden en daarmee zijn we verwend! Mijn eerste reactie was irritatie. Potjandosie, wie is deze Elma Drayer om dit te zeggen! Dus ik heb haar boek gelijk besteld en ben gaan lezen. Ik ben nog niet heel ver, want ik heb het natuurlijk hartstikke druk (1 van de dingen die zij aankaart). Maar het heeft me wel aan het denken gezet. Zijn wij echt verwend?

Ik moet toegeven dat op sommige gebieden wij zeker verwend zijn. Wij staan in de hoogste regionen van deeltijdwerken in Europa. En als de kinderen groot zijn, gaan we niet meer werken, maar blijven we lekker dezelfde uren werken. Best gek natuurlijk. Onze kinderen hebben niets te klagen, laten we eerlijk zijn. Ze hebben alles wat hun hartje begeerd.

En toch gaan mijn haren wel omhoog staan als ik een verwende prinses word genoemd. Misschien heeft ze gelijk. Ik verhef mijzelf en mijn rol als werkende moeder niet tot iets hemels. Maar druk ervaar ik wel. En ik ben de eerste die toegeeft dat wij moeders het elkaar niet makkelijk maken. Denk aan de schoolpleinmaffia, de tuinbroekenmaffia en gewoon vriendinnen onderling. Maar dat maakt ons nog niet tot verwende prinsesjes. Ik lees nog even door en kom met een eindoordeel! Zijn we echt verwende prinsesjes of niet?

Zo werkt het

2010-11-01T21:32:00.000+01:00

Iedere moeder, maar zeker werkende moeders, hebben een bepaald stramien. Zo heb je het geregeld en daar hou je je aan vast, want dan werkt het. Het zijn maar kleine dingen, maar zo werkt het huishouden. Zo maak ik iedere ochtend eerst alle broodjes en crackers voor ontbijt en lunch klaar voordat we aan tafel gaan. Of zetten we iedere avond voor het slapen gaan de vaatwasmachine aan. Ik doe de voordeur op slot. Mijn vriend zet de kliko's buiten. Ik strijk op zondagavond en ruim dat pas donderdag op....
Dit gaat goed en we houden het zo in stand.

En als er dan iets gebeurt wat dat stramien of systeem in de war gooit, is het alle zeilen bijzetten. En dat is nu bij ons gebeurt, net op een moment dat je het het minst nodig hebt. Wij zijn namelijk net verhuisd. Het huis is een chaos, overal dozen, de bibliotheekboeken in 1 ervan en nu is de droger ermee op gehouden, een belangrijke spil in ons systeem met 2 kleine kinderen en een extra hoog stapel met wasgoed door de verhuizing. Eer je een nieuwe hebt en die goed en wel staat ben je een week verder. Dus nu moet het zonder.... En dat in een huis waar je al moet opletten hoe je loopt en waar je wat neerzet. Nu hangen dus tussen de dozen de jurkjes van mijn dochter en de sportbroek van mijn vriend en moeten we ons ook weer gaan verdiepen in condensdrogers, luchtafvoerdrogers of waterafvoerdrogers. Hartstikke handig!

Te mooi

2010-10-30T21:40:00.003+02:00

Weet je waar ik me altijd mateloos aan kan irriteren? Aan van die verhalen in die tijdschriften voor moeders, vrouwen en werkende ouders waarbij de succesverhalen gevierd worden. De een na de ander vertelt over hoe goed ze het voor elkaar hebben of hoe ze het roer hebben omgegooid en het nu werkelijk fantastisch is.

Inmiddels sla ik ze over, want het heeft niet het gewenste effect op mij. Ik denk namelijk dat de makers van die magazines die verhalen plaatsen om ons, of mij, te inspireren. Te inspireren hoe het beter kan. Dat het in jezelf zit en dat als je echt doet wat je wilt en je je hart volgt het allemaal mogelijk is. Als ik mijn hart zou volgen, zou ik binnen de kortste keren op straat wonen denk ik. Het effect op mij is dus niet bepaald positief, eerder het tegenovergestelde; gefrustreerd, geirriteerd, boos, jaloersmakend en verdrietig.

Vandaag had ik er weer zo 1; beide ouders werken samen veel, 3 kinderen (op de foto staan ze voorbeeldig), elke vrijdagavond hebben ze een oppas want dan gaan ze samen uiteten, kinderen gaan 4 dagen naar de creche, zij gaat minimaal 1 keer per week met vriendinnen eten, hij 2 keer sporten, elke maandagmiddag lunchen ze samen in de stad, op woensdagmiddag doet zij leuke dingen met de kinderen en dan nog zeggen ze meer dan genoeg tijd voor zichzelf te hebben. Ik word daar zo kribbig van, helemaal omdat hun huis er ook nog eens leuk uitziet. De mijne is een chaos, ik ben op woensdagmiddag altijd aan het opruimen, wij gaan misschien 1 keer in de 3 maanden samen uiteten, nooit met vriendinnen, sporten staat onderaan mijn to-do lijst en tijd voor mezelf heb ik al lang opgegeven. Dus mijn vraag aan magazine-makers is om een keer niet over zulke voorbeeldige werkende moeders te schrijven. Gewoon een keer over werkende moeders die niet het roer omgooien of kunnen gooien. Kan dat?

Mooiste moment van de dag

2010-10-27T21:26:00.000+02:00

Iedere avond als de kinderen naar bed gaan vragen wij ze wat het mooiste moment van de dag was. Gewoon om met een leuke gedachte in je hoofd te gaan slapen en ook omdat er soms hele verassende antwoorden komen (knuffelen met jou terwijl we naar de dierentuin zijn geweest).

Mijn mooiste moment van vandaag moet nog komen namelijk als ik ze straks een kus mag geven. Na vandaag is dat mijn mooiste moment. Ik heb al eens geschreven dat 20 behangrollen soms niet genoeg zijn, vandaag waren 100 rollen bij lange na niet genoeg. En dat terwijl ik vandaag, tijdens de herfstvakantie, bedacht had toch echt even te moeten werken. Maar dat is nagenoeg onmogelijk als ze in de gordijnen hangen of telkens op je computer tikken terwijl je bezig bent. En meestal als je dan net wat ruimte nodig hebt, klimmen ze op je schouders of gaan je kietelen.

Thuiswerken is perfect en ik ben groot voorstander van het nieuwe werken, maar niet als de kinderen thuis zijn! Thuiswerken en kinderen gaan niet samen. Neem dat na vandaag maar van mij aan.

Ik ben het zat!

2010-10-25T21:30:00.001+02:00

Ik ben het zat! Ik lees steeds meer over het verschil tussen werkende moeders en thuisblijfmoeders. De 1 die de ander afkat, waarop de ander weer met een nieuw onderzoek komt die bevestigt dat kinderen gelukkiger thuis zijn bij moeders. De werkende moeder schermt gelijk met een tegenonderzoek; Kinderen doen het beter als moeders werkt.

En nu is er weer een nieuwe; buitenshuis werkende moeders. Dat zijn natuurlijk de slechtste der slechtste op deze aardbol. Volledig ontaard. Je kan haar kinderen gelijk aanmelden bij jeugdzorg. Althans zo ziet de thuisblijfmoeder het. Hele discussies op het internet of nare opmerkingen bij het schoolhek, waar de clash tussen beiden floreert. Ik had dit geheel niet zo in de gaten toen mijn kinderen naar de creche gingen, maar daar gingen natuurlijk alleen kinderen naar toe van werkende ouders. Maar op school is waar je het verschil iedere dag merkt. De werkende moeders rennen snel weg. De thuisblijfmoeders kunnen nog even rustig aan doen. Maar nu schijnt het zo te zijn dat juist de werkende moeders veel op school doen en de thuisblijfmoeder niets tot vrij weinig. Tot grote onvrede van de werkende moeders. En zo blijven wij elkaar in de weg zitten.....

En weet je wat ik het allerergste vind aan dit hele gedoe; is dat we elkaar niet in waarde laten? Waarom moeten we het elkaar moeilijker maken? Waarom niet elkaars keuze respecteren en elkaar helpen waar dat kan? Waarom de jaloezie, de haat en nijd? Wie help je erbij? Mij niet. Wat maakt het uit wie wat doet zolang je er zelf blij mee bent?

Weet je...

2010-10-22T21:45:00.000+02:00

...er zijn veel rare dingen nu gaande in Den Haag. Natuurlijk allereerst de bezuinigingen op de kinderopvang. Helemaal omdat het van een kabinet kwam die de arbeidsparticipatie van vrouwen zogenaamd hoog in het vaandel had staan. Vrouwen zouden de oplossing zijn voor de vergrijzing en het economisch herstel. Daar merken we niets van.

Maar al snel kwam de discussie over de samenstelling van het nieuwe kabinet en het gebrek aan vrouwen daarin. Rutte geeft aan dat hij gekozen heeft voor de beste mensen op de juiste plek. Dus uit 16 miljoen Nederlanders zijn er maar 3 goede vrouwen te vinden voor deze posities.... Au!

En nu de discussie over het verlengen van het vaderschapsverlof en zwangerschapsverlof. Ook nu weer is het nieuwe kabinet in de vorm van VVD en CDA tegen. En zo zetten we in een maand tijd 3 stappen terug. Ik weet het niet hoor, maar mijn gevoel zegt dat ze nog niet klaar met ons zijn. Ik vrees het ergste...

Dagelijks gesprek aan de ontbijttafel

2010-10-20T10:06:00.000+02:00

'Waar is papa?'
'Werken.'
'En moet jij ook werken?'
'Ja.'
'En wij dan?'
'Jullie gaan naar school.'
'Maar ik wil niet naar school.'
'Maar je hebt vandaag gym.'
'Maar ik heb zo'n pijn.'
'Waar?'
'Aan mijn knie.'
'Ben je gevallen?'
'Ja, op school. Blijf je nu thuis?'
'Nee.'
'Maar ik heb zo'n pijn aan mijn knieeee.'
'Dan doen we er een pleister op.'
'Maar ik wil zo graag thuis zijn met jou.'
'Ik ook, maar ik moet ook werken en centjes verdienen.'
'Maar ik heb wel centjes in mijn kassa.'
'Maar daar kan ik in de winkel niets mee kopen. Die zijn rood, blauw en geel.'
'Welles.'
'Nietes.'
'Wellleeeeeesssss!'
'Oke.'
'Blijven we nu thuis?'

Mijn schuldgevoel schuift gelijk aan bij de ontbijttafel.
'

De agenda van een werkende moeder

2010-10-19T21:46:00.000+02:00

Ik heb 2 agenda's. 1 In outlook op mijn werk en 1 in mijn tas. Die twee probeer ik te stroomlijnen en dat ging goed. Tot dat mijn kinderen naar school gingen. Sindsdien heb ik een extra agenda nodig. Niet zozeer om met wie ze wanneer willen spelen of welke sport wanneer is, maar wel met wat er allemaal moet gebeuren of mee moet. Om een indruk te geven;

Morgen is het speelgoeddag. Dan mogen ze allebei eigen speelgoed meenemen. Dit is iedere laatste woensdag van de maand. Dus die heb ik er maar gelijk ingeschreven voor de rest van het jaar. Maar mijn zoon heeft morgen ook een maandvoorstelling en dan moeten ze allemaal als kabouter naar school. Dat heeft natuurlijk iedereen moeder in de verkleedkist zitten en zo niet, dan gaat ze een avond achter de naaimachine zitten en is het zo gepiept! Een kabouterpak....

Maar we gaan verder; een boek voor kinderboekenweek, een knuffel voor dierendag, blaadjes uit het bos, tekeningen voor klasgenootjes, centjes voor de klassenpot....

En dan nog wat er moet gebeuren; Voorleesmoeder bij 2 klassen inplannen, helpen met de maandviering, helpen bij het maken van kabouters voor de maandviering, overblijfouder, meelopen met de herfstwandeling....

En dan nog de vrije dagen, vakanties en studiedagen van de juffen....

Dus tussen de presentaties voor het MT en de deadlines voor het project staan nu de kaboutermuts en de herfstwandeling.

Zo dat is er uit!

2010-10-12T20:55:00.000+02:00

Ik las laatst een artikel over een jong gezin wat geen stress heeft 's ochtends. Ze hebben zo hun oplossingen gevonden om de dag met plezier te beginnen en dus niet al schreeuwend of jengelend aan de dag te beginnen. Onder het digitale artikel stonden zo'n 14 reacties. De minderheid (zo'n 3 reacties) vond het een goede instelling of een goede oplossing die het gezin had bedacht. De rest vond het niets of begon over hoe het is als ze pubers zijn. Het gezin werd nog net niet voor gek verklaard.

Het artikel en de reacties zijn de hele dag in mijn hoofd blijven zitten. Het spookt rond. Ik denk aan hoe het bij ons gaat. Ik heb zo mijn eigen oplossing; gewoon heel vroeg opstaan, dan hoef ik me niet te haasten en zo houd ik iedere dag zo'n 15 reserveminuten over. Dat werkt voor mij. En natuurlijk lukt het me niet iedere dag om mijn geduld te bewaren, maar daar is zelfs een uur reservetijd niet de oplossing voor.

Maar wat vooral is blijven spoken in mijn hoofd zijn die negatieve reacties. Waar bemoei je je mee? Laat iedereen zijn eigen oplossing vinden. En lekker belangrijk hoe het over 10 jaar is. Ik moet er nu een oplossing voor hebben. Denk je dat het helpt om erover na te denken hoe het over 10 jaar is? Dat dat relativeert? Dat moest er eerst even uit hoor.

Weet je wat ik niet begrijp? Ik ben van mening dat iedereen het op zijn eigen manier doet en vooral moet doen. Wat voor mij wel werkt, zoals vroeger opstaan, werkt voor mijn vriendin voor geen meter. Maar zij heeft een eigen manier. Ik kan van haar leren op sommige punten en van andere kan ze wel wat van mij hebben. Maar we laten elkaar vooral in ere. We kraken elkaar niet af. Dat doe ik zelf wel. Daar heb ik anderen niet voor nodig. Maar laten we dan met zijn allen afspreken elkaar niet meer af te zeiken! Elkaar te complimenteren en te helpen waar nodig. Laten we er samen vanuit gaan dat wat de ander doet goed is voor hen en het lekker daarbij laten.

Blauwe plekken

2010-10-11T17:09:00.000+02:00

Mijn kinderen zijn sinds augustus schoolgaand en dat brengt verschillende emoties met zich mee. Niet zozeer voor de kinderen. Nee, eerder voor mij. Ik was al gewaarschuwd voor de schoolpleinmaffia. Daar heb ik al kennis mee gemaakt. Ik kan je vertellen: je wordt er niet veel zekerder van.

Maar er was een ander fenomeen waar ik me niet op had voorbereid; valt je kind goed in de groep? Alle ouders zijn ervan overtuigd dat hun kind de leukste is. Maar vinden andere kinderen dat ook. Kan je kind mee in de groep? Maakt het vriendjes? Of wordt het gepest? Is het dat rare kind uit de klas waar niemand mee wil spelen? Daar had ik nog niet bij stil gestaan. Hoe ga je er mee om?

Zo komt mijn zoon afgelopen week thuis onder de blauwe plekken en vertelt dat een jongen uit zijn klas hem heeft geduwd. Hij was laatst ook al geduwd door een andere jongetje. Dus mijn moederlijk hart slaat een slag over. Mijn zoon is dat rare jongetje uit de klas! Wat te doen? Het is een jongen en zo gaat dat bij jongens relativeer ik. Maar dat is niet genoeg. Ik overleg met mijn vriend, ook een jongen dus die heeft ervaring. Hij vindt dat ik me druk maak om niets. Ik moet me niet zo aanstellen. Tuurlijk, vertel dat maar aan mijn moederkloek gevoelens. Dus ik bel een vriendin met een oudere zoon; 'Oh dat heeft Thijs ook gehad. Dat hoort nog een beetje bij de leeftijd. Dat komt wel goed.' Ik slaak een zucht. Ik vertrouw haar met alles wat ik heb. Dus ze heeft vast gelijk.

Het was weer iets nieuws voor mij. Je wordt samen groter en zo kom je elke keer van dit soort dingen tegen. We hebben nog heel wat te gaan, bedenk ik me. Maar deze heb ik weer overwonnen.

Ik ben de enige!

2010-10-08T10:53:00.000+02:00

Ik denk altijd dat al die moeders veel beter zijn dan ik. Laatst nog zag ik een moeder op school met haar zoon grapjes maken, kussen en knuffelen. Haar zoon genoot met volle teugen van de oprechte aandacht van zijn moeder. Op dat moment kwam mijn zoon naar buiten en liep zo door, zonder ook maar een hallo.... Makkelijker bewijs dan dat is er niet. Zij doet het veel leuker dan ik.
Ik weet het, het is allemaal onzin. Maar toch is dat de gedachte die door me heen gaat. Kan er niets aan doen. Zo denk ik ook dat ik de enige moeder ben die zich druk maakt voor de eerste schooldag. Wat moet er in die trommel? 2 Boterhammen, koek, kaas of alleen maar lekkers. Daar kan ik lang over na denken. Zo moeilijk zou het niet moeten zijn, zou je denken, maar ik kan er lang mee bezig zijn.

Gelukkig valt het me de laatste tijd steeds meer op dat ik niet de enige ben. Laatst liep ik in de speelgoedwinkel (dit keer zonder kinderen!) en daar hoorde ik een moeder haar kind omkopen net als ik. Ik kon alleen maar glimlachen. En zo zag ik vanochtend dat een ander kindje ook moest huilen toen mama afscheid nam. De mijne hebben 3 jaar lang iedere dag gekrijst op de creche als ik weg ging. Gelukkig doen andere kinderen het dus ook.

Op de een of andere manier heb ik dat nooit eerder gezien. Waarom weet ik niet hoor. Te veel met mezelf bezig misschien. Ik weet het niet. Maar toen mijn vriendin gister aan mij vroeg wat ik in de broodtrommels mee gaf, bedacht ik me dat we dat dus allemaal doen. Pak van mijn hart! Hoef ik me dus ook niet meer druk over te maken.

Twee bekers met limonade?

2010-10-05T21:07:00.001+02:00

Als ik zeg oppas denken de meeste aan een meisje van 15 jaar die voor 3,50 euro een avondje bij jou op de bank zit terwijl de kinderen slapen. Ik heb er veel geld mee verdiend toen ik die leeftijd had. Maar daar doel ik eigenlijk niet op. Want het woord 'oppassen' wordt namelijk ook gebruikt voor volwassen mannen tussen de 30 en 39 die zeer sporadisch thuis zijn tijdens werkuren gezamenlijk met de kinderen. Zij passen dan op. Er is nog een woord voor bedacht; papadag. Mannen die 1 dag per week thuis zijn en zo een papadag hebben. Breed geaccepteerd en onder luid applaus ontvangen.

Wij moeders hebben daarentegen geen mamadag. Wij passen niet op. Ik ben gewoon thuis of vrij. Dus toen mijn vriend vandaag voor het eerst de kinderen 's middags van school ging halen, moest hij nog even een soort van gebruiksaanwijzing krijgen. 'Komen ze vanzelf naar buiten? Of moet ik naar binnen?' Toen hij laatst de kinderen naar school bracht hetzelfde laken een pak; 'Wat moeten ze dan mee? En wat moet er op het brood?'

Het blijft gek....

De grote S

2010-09-30T21:51:00.000+02:00

Het is 13.58. Ik moet gaan. Ik moet mijn trein halen en de kinderen ophalen. Ik heb geen opvang, dus ben ik de enige die ze op kan halen. Maar ik zit nog in een vergadering. Eigenlijk moet ik nu opstaan, dan haal ik het nog wel. Maar ja, dit stukje van de vergadering is wel belangrijk. Precies waarom ik bij de vergadering ben eigenlijk.

Het is 13.59. Ik heb alvast mijn spullen gepakt. Mijn collega gluurde al even op zijn klok. Ik ga natuurlijk ook veel te vroeg weg. En dat alweer! Wie neemt mij nou nog serieus? Maar als ik nu niet ga, dan haal ik het niet.... Nog even deze vraag beantwoorden en dan kan ik gelijk zeggen dat ik moet gaan.

14.02. Hij gaat om 14.06 en ik doe er zeker 3 minuten over. Staat mijn klok goed? Of zou die achter staan? Dan haal ik het niet hoor. Dan moeten mijn kinderen zeker een half uur wachten en dan heb ik geen vrienden met de juffen gemaakt. Oke, nu ga ik echt!

'Duizendmaal excuses, maar ik moet gaan!' Ja ik zag er 1 hoor. Echt! De wenkbrauw die zo even omhoog ging. En hij kijkt weer op zijn klok. Echt, ik heb het echt gezien. Ze vinden mij natuurlijk de allerslechtste projectleider die er is. Maar ik kan mijn kinderen toch niet bij het schoolhek laten staan.

De grote S is alom aanwezig! Het grote groene slijmerige Schuldmonster!

Het kleuterdilemma

2010-09-28T21:49:00.002+02:00

2 Kinderen, een huis, 2 banen, een nieuw huis inclusief verbouwing en dan zit mijn agenda tot de nok toe vol. Gek he. Ook zonder een nieuw huis inclusief verbouwen zit mijn agenda vol hoor. Zonder al te veel moeite. En dan zou ik nog moeten sporten en zou ik heel graag mijn vriendinnen meer zien. Dus hoe doe ik dat? Want ik wil natuurlijk alles en eigenlijk ook wel gewoon nu. Ik geef toe; ik heb het dertigersdilemma.

Dus lees ik met interesse alle tips en trucs die je overal leest en ziet. Mindfulness is het motto. Rustig blijven, je concentreren op je ademhaling, leven in het nu.
Het is het einde van de dag, ik heb gewerkt, de kinderen gehaald, spelletjes gespeeld, koekje gegeten en limonade gedronken. Ik ben wel toe aan wat mindfulness. Ik doe een poging. En ik faal binnen 22 seconde. Mijn gedachte dwalen af. Maar dat geeft niet, heb ik gelezen. Gewoon weer verder gaan. Dus ik ga weer terug naar mijn ademhaling. Mijn tweede poging duurt niet veel langer. Mijn dochter heeft zich bedacht dat ze koekjes wil bakken. En wel nu! Logisch. Dus ik leg uit dat we dat een andere keer doen. Nee, nu! En ze wil tekeningen maken voor haar hele klas. En nog een koekje! Weg mindfulness! Mijn dochter heeft een kleuterdilemma. Ik heb het gehad! Je bekijkt het maar met je mindfulness.

Shit, morgen zijn ze vrij!

2010-09-27T15:35:00.000+02:00

Mijn kinderen hebben vandaag studiedag. Dat was op school keurig meerdere malen en verschillende wijze aangekondigd. Het stond zelfs in mijn agenda. Toch was het op wonderbaarlijke wijze uit mijn hoofd verdwenen. Ergens opgeslagen, diep weg gestopt in een donker hoekje. Tot dat het gister ineens zijn kop opstak.

Oke, geen probleem, even de plannen aanpassen. Voor een oppas ben ik te laat. Geen BSO. En mijn vriendin heeft er al 3. Lieverd? Nee zijn agenda zit tot de nok toe vol. Dan had je eerder moeten wezen....

Dus zit er niets anders op om mijn plannen en agenda om te gooien. Gelukkig stond er geen afspraak in de agenda, wonder boven wonder. Dan maar even vanuit huis werken. Nu vind ik dat geen enkel probleem en doe ik het zelfs graag. Maar als er 2 kinderen aandacht willen hebben en om de minuut 'mama' gillen, komt er van werken weinig terecht. Dan maar even de secundaire oppas.... de televisie. Ik weet het, niet de mooiste of pedagogisch verantwoorde, maar hierdoor kan ik wel even wat doen. Vanmiddag maak ik het goed, dan gaan we wel even naar de grote speeltuin! Lekker bewegen, frisse buitenlucht.

Althans dat dacht ik nog. Het komt 's middags met bakken uit de hemel.... De spelletjes zijn allemaal gespeeld. Er is geknutseld, gekleurd, geplakt. En ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.... Het voelt een beetje als de regenachtige zondagen vroeger, toen ik zelf klein was. Daar kwam ook geen einde aan!

'Mam, wil je nog een tekening met mij maken?'

De verschillende tassen van een werkende moeder

2010-09-26T22:17:00.000+02:00

De inhoud van een tas van een werkende moeder is al iets op zich, maar de meeste werkende moeders hebben niet 1 tas in gebruik. Meestal, in ieder geval bij mij, zijn het er gemiddeld 3. En dat levert allerlei soorten problemen op.

Allereerst de handtas. Daar heb ik er al 2 van in de woonkamer, hal of keuken staan. Het hangt ervan af waar we heen gaan of wat we gaan doen, welke tas er mee gaat. Vervolgens heb ik de boodschappentas, waar alleen het boodschappenlijstje (welke te vaak toch blijft liggen op het aanrecht), mobiel, sleutels en de portemonnee in moeten. Dan heb ik nog mijn werktas voor de werkagenda en A4 schrijfblok. En als laatste gebruik ik ook nog wel eens zo'n kitsch kitchen tas voor als we naar de speeltuin of het bos gaan, waar mijn handtas, boodschappentas of werktas niet echt thuis horen. Zie daar al zo'n 5 tassen. Maar we gaan verder. Mijn kinderen hebben beide een rugzak voor school en mijn man heeft een laptoptas en een tas voor paperassen. Dat betekent dat er bij ons 9 tassen over de begane grond zwerven.

Maar dan ben ik er nog niet, want het hebben van zoveel tassen brengt nog een aantal uitdagingen met zich mee; Ik verander zo'n twee keer per dag van tas. Ik ben in huis altijd op zoek naar mijn mobiel en portemonnee. En ik mis altijd precies wat ik nodig heb; een pen, tampons, paracetamol, kauwgom, snoepje.....

Zo onhandig al die tassen!

Dat nooit!

2010-09-21T21:12:00.001+02:00

Ik heb altijd geroepen (al heel lang voordat ik kinderen kreeg) dat ik nooit van die kinderen zou krijgen die zouden krijsen bij de speelgoedwinkel. En wat doen mijn kinderen; Krijsen alsof hun leven ervan af hangt in de speelgoedwinkel!

Een kleine situatieschets;
Mijn broer belt op zaterdagochtend dat hij vader is geworden. In een feeststemming beloof ik de kinderen dat we een cadeautje gaan kopen voor hun nieuwe nichtje en dat zij dan ook wat uit mogen kiezen. Je krijgt per slot van rekening niet elke dag een nichtje! Vol goede zin, mijn dochter gehesen in een prinsessenjurk en met een zonnetje op ons gezicht fietsen wij naar het centrum. Lachend lopen wij de winkel in.

Voor de goede orde moet ik uitleggen dat onze speelgoedwinkel 3 verdiepingen heeft, een walhalla voor kinderen, dat begrijp ik. En dus gaat het binnen 20 stappen al mis. Zoonlief ziet een legotrein. In de aanbieding weliswaar, maar nog steeds 99 euro. 'Die! Die! Die!' roept hij gelijk. Het is liefde op het eerste gezicht. Dus ik leg uit (netjes door mijn knieen, zoals geleerd bij die ene Gordon cursus) dat dat niet kan omdat hij veel te duur is. Mijn dochter's oog is inmiddels gevallen op de honderden roze barbie's aan de andere kant van de winkel. Daar wacht mij hetzelfde tafereel. Niet veel goeds dus.

Mijn zoon begint inmiddels harder te roepen. Zo hard dat mensen omkijken en zich afvragen wie er bij dat jongetje hoort. Dus ik leg uit (inmiddels niet meer door de knieen) dat we eerst een cadeautje voor hun nieuwe nichtje gaan zoeken. Onder lichte dwang lukt dat. Maar voor ik het weet staat mijn zoon al weer bij de trein te kwijlen en heeft mijn dochter de allergrootste en duurste pop uitgekozen. Mijn geduld begint te verdwijnen. Mijn zoon is inmiddels onbedaarlijk hard aan het krijsen.

Ondertussen voel je de blikken van andere moeders in je rug; 'Weer zo een die haar kinderen niet onder controle heeft. Belachelijk. Wat een slechte moeder. Ontaard! Wie heeft er nou zulke kinderen! Ze zal het wel niet aankunnen.' En op het moment dat ik mijn geduld met alle macht weer bij elkaar heb geraapt, komt mijn dochter naar me toe met een schuldbewust gezicht. Al fluisterend vertelt ze dat ze in d'r broek heeft gepoept. De wc is op de bovenste verdieping en mijn zoon weigert zich ook maar een cm te verwijderen van de trein. Hij krijst ondertussen stug door terwijl de poep van mijn dochter de gehele winkel verzadigd....

En dus doe je wat je moet doen. Ik sleur haar naar boven, laat hem krijsend beneden, misbruik de wc en 2 gehele toiletrollen. De poep zit inmiddels ook op haar prinsessenjurk. Ik word boos op mijn dochter. Ze is per slot van rekening al een jaar overdag zindelijk. Ik prop haar jurk, vieze onderbroek en legging in mijn tas, stier weer naar beneden, waar mijn zoon op exact dezelfde plek nog steeds onbedaarlijk zit te huilen. Ik til hem onder mijn arm op, sleur haar weer achter me aan de winkel uit en neem me voor nooit meer met de kinderen naar de speelgoedwinkel te gaan!

Identiteitscrisis

2010-09-16T14:12:00.001+02:00

Ik weet echt niet meer zo goed wie ik ben of wat ik moet zijn. De ene dag ben ik een ploetermoeder. De dag erna een hyperouder. Dan een luizenpluizer of een carierremoeder. Iedere dag is er weer een nieuwe titel inclusief omschrijving. En in iedere beschrijving vind ik wel een stukje van mezelf terug.

En dan krijg je nog de dagelijkse onderzoeken, allemaal wetenschappelijk en bewezen. Allemaal spreken ze elkaar tegen. Maar in allemaal herken ik mezelf ook weer en daarmee zijn ze allemaal waar. Dan zijn werkende ouders ongelukkiger. Dan zijn kinderen van werkende ouders weer gelukkiger. Dus ga vooral werken. De volgende dag besteed ik te weinig tijd met de kinderen omdat ik maar 36 minuten per dag kwaliteitstijd voor mijn kinderen heb. Maar de dag erna is er weer een onderzoek welke zegt dat 30 minuten per dag genoeg is. Dus dan voldoe ik weer.

Mijn al aanwezige schuldgevoel wordt er niet minder van.

Maffiosi, allemaal!

2010-09-14T09:43:00.000+02:00

'Het zijn allemaal maffiosi.' Zo waarschuwde mijn moeder mij toen we voor een stedentrip naar Rome gingen. Wij hebben ons er kostelijk om vermaakt. Maar die Italianen zijn niets vergeleken bij de lokale maffiosi in Nederland. Ze hebben het concept gewoonweg gejat van de moeders aan het schoolplein.

Ik was gewaarschuwd. Maar toch dacht ik, hoe naief ook, dat het wel mee zou vallen. Het zouden toch geen groene monsters met stekels op hun rug zijn. Onmogelijk! Maar toch....

Laatst stond ik te wachten bij school, komt er een moeder die ik ken van het kinderdagverblijf bij me staan. Ik was al helemaal opgelucht, dat ze bij me kwam staan. Maar ik ken haar alleen als moeder van.... Dus ik stel me braaf voor, steek mijn hand uit en zeg er nog netjes bij dat ik haar alleen maar ken als moeder van.... Weet je wat ze zegt; 'Dat is teleurstellend, ik weet wel hoe jij heet.' Vervolgens pakt ze na 20 lange seconde toch nog mijn hand om zich met tegenzin voor te stellen. Ik zal haar naam nooit meer vergeten en ook de stekels op haar rug niet.

Een buiging

2010-09-09T19:35:00.000+02:00

Mijn vriend zit een week in het buitenland, komt anderhalve dag terug en gaat dan weer 2 dagen naar het buitenland. Ik doe het deze week dus alleen.

Ik ben kapot. Ik heb het gehad. Mijn huis is een puinzooi. De kinderen hebben al het speelgoed, welke ik net zorgvuldig had uitgezocht en opgeruimd, weer op zijn kop gezet. De was heeft zich weer opgestapeld, er moeten nog boodschappen gedaan worden. Ik moet nog een paar rekeningen betalen. Op school laten weten dat ik toch niet kan helpen volgende week. Ik ben een vriendin vergeten te bellen voor haar dochter's verjaardag. En ik moet de zwemkleding nog bij elkaar zoeken....

Wat een klaagzang! Al die alleenstaande ouders doen dit toch ook. En nog veel erger; ze doen het iedere dag, iedere week, iedere maand en zelfs jaren achter elkaar. Hoe doen ze het? Ik maak een diepe, diepe kniebuiging voor al die alleenstaande ouders. Jullie zijn allemaal helden!

20 rollen niet genoeg

2010-09-08T20:47:00.000+02:00

Ik doe mijn best om een goede moeder te zijn. Een die luistert, die spelletjes speelt, die de tijd neemt om oprecht aandacht te besteden aan mijn kinderen. Een die leuke dingen doet, maar die ze ook grenzen geeft zodat ze later leuke, stabiele personen worden. Ik wil ze een thuis geven waar ze altijd van op aan kunnen. Ik wil dat ze weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dus daar doe ik mijn best voor.

Dat lukt me alleen niet altijd.... Mijn hemel wat kan ik uit mijn slof schieten! 20 Rollen behang zijn niet genoeg als ze toch doen, waarvan ik net heb gezegd dat het niet mag. Verfpotten gevuld met geduld zijn verdwenen als ze duizend keer vragen of ze een snoepje mogen, terwijl ik al 999 keer nee heb gezegd. Of treuzelen als ik haast heb.... potjandosie dan zit ik gelijk op de kast. En wat nog het ergste is, op het moment dat ik net even wat ruimte nodig heb, kruipen zij nog dichterbij.

En ik ga dan schreeuwen, als een viswijf. Ik ben er niet trots op. Maar ik schreeuw. Zeer onnodig, dat weet ik. Maar toch, ik schreeuw als ik mijn geduld verlies. Inmiddels stoppen mijn kinderen hun vingers in hun oren of verstoppen zich achter een kussen. Niet dat ik dan denk dat ik moet stoppen met grommen. Nee hoor, ik ga nog even door. Tot ze zeggen; 'Ja, mama.' En dan moet ik nog even afkoelen voordat ik weer tot bezinning kom. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat ik dan zelf ook even sorry moet zeggen. En dan zeggen zij in koor; 'Geeft nix hoor mama.' Ik neem me gelijk voor niet meer te gaan schreeuwen. Tot dat....

Wie kent ze niet?

2010-09-06T10:50:00.000+02:00

Ik ben mijn dag begonnen met 'de Blik'. Je kent hem wel, de afkeurende blik met wenkbrauw.

Mijn kinderen gaan net voor het eerst naar school. De school raadt met klem aan de kinderen de eerste twee weken halve dagen te brengen omdat het zo intensief is. Dit is uberhaupt natuurlijk hartstikke handig, maar helemaal na de zomervakantie, waarbij het al passen en meten is met je werk.

Maar goed, de Blik kwam van de juf vanochtend. Ik vroeg, na me keurig aan hun advies te hebben gehouden of ze vandaag dan de hele dag mochten. Mijn kinderen kijken er naar uit om naar school te gaan. Ik heb geen BSO. Ik haal ze zelf op. Speel thuis een spelletje met ze. Ze gaan op tijd naar bed en willen graag met de andere kinderen op school hun boterham eten. Reden genoeg dacht ik zo om ze vanaf nu gewoon mee te laten draaien, was het niet omdat ik ook gewoon geld moet verdienen!

En toen kwam die; de ogen werden iets groter, de linkerwenkbrauw ging omhoog, er viel een stilte en je voelt je kleiner en kleiner worden. Wat ben ik toch een oen om zoiets te vragen. Wie denk ik wel niet wie ik ben? Hoe kan je je kinderen dat aandoen? Je bent een slechte moeder! Ontaard! Dus ik ga in de verdediging; 'Ik kan ze altijd nog een dag thuis houden deze week. Als het niet gaat, dan haal ik ze op. Kijk maar hoe het gaat.' Wat een onzin. Ze vinden het allebei prachtig, komen elke dag met knutsels, staan om kwart voor 7 naast mijn bed om te vragen of ze vandaag naar school mogen. En alleen maar door 1 Blik, krabbel ik al terug en begin ik zo'n mooie zonnige dag al met een 0-1 achterstand op het gebied van schuldgevoel.

Haren omhoog!

2010-09-03T17:34:00.001+02:00

Laat ik beginnen met het feit dat ik een hele lieve vriend heb. Hij is een fantastische vader. Hij speelt met de kinderen, hij kookt, hij wast, doet boodschappen, strijkt, hij ziet er goed uit, we doen leuke dingen samen.... Alles wat je als vrouw wilt. Zo zijn er gelukkig veel mannen en vaders die veel thuis doen. De moderne man is van veel facetten thuis zeg maar.

Maar.... mijn haren gaan omhoog staan. De irritatiegrens is gelijk bereikt. Alle alarmbellen gaan af. En het verschil tussen vaders en moeders gelijk pijnlijk duidelijk als ik hoor dat iemand een papadag heeft. Of dat hij vandaag op de kinderen past! Ik heb nooit een mamadag. Ik pas nooit op. Ik ben gewoon thuis. En dat is logisch. Maar als een collega een papadag heeft, wordt er bijna geapplaudisseerd. Hij wordt gezien als een goede vader, want hij neemt de tijd voor de kinderen. Ik word nooit gezien als goede moeder als ik de kinderen ophaal van school. Maar een vader op het schoolplein is werkelijk fantastisch. Wat maakt dat nou zo anders?

8.32

2010-08-31T21:49:00.005+02:00

Het is 8.25, we zitten in de auto. 'Mam, waar zijn de rugzakken?' Shit denk ik en dat terwijl ik met 1 kind ook nog om 9.15 in het ziekenhuis moet zijn. Er staan vast nog files. En ik heb die rugzak nog helemaal niet gemaakt.... Dat wordt krap.

Het is 8.32 uur en ik sta voor de klas van mijn dochter. In mijn ooghoek zie ik allemaal papieren hangen. Het zijn duidelijk inschrijflijsten. Maar om dat moment slaat de paniek bij mijn dochter toe. 'Nog even blijven staan, mam. Nog niet weg he!' Tuurlijk... de juf is er ook nog niet, maar ik moet nog naar huis voor haar rugzak. Laat ik mijn kind al huilend achter?

Ik ren samen met mijn zoon naar de auto, rij 45 waar ik 30 mag. Had ik net niet ergens nog een politieagent zien staan? Tuurlijk tref ik een oma die vergeten is waar het gaspedaal zit. Ik sjees naar binnen, snij als een dolle de appel, maak overheerlijke zoete limo (oke, ik schoot uit), sjees weer naar de auto, geef gas, tref weer een troela die zoveel ruimte nodig heeft om de weg over te steken dat ik weer 2 minuten verlies. Ik laat mijn zoon achter in de auto, de schooldeur valt net voor mijn neus dicht en deze gaat alleen van binnenuit weer open.....Op haar gemakkie komt de concierge hem openen en laat nog even weten dat ze heeft genoten van mijn sprint voor de deur. Het is inmiddels 8.48, vanuit mijn ooghoek zie ik dat de inschrijflijsten al helemaal vol staan. Dat is gek, daarstraks waren ze nog helemaal leeg....

Geen tijd, ik ren weer terug, race de snelweg op en rij direct de file in.... Normaal is het 15 minuten rijden. Dit keer 24.... Gelukkig had ik het ponsplaatje nog wel in mijn zak gestoken. Ik sleur Max naar binnen. Hij struikelt. Welk nummer had de afdeling ook al weer? Max wil nog op het knopje van de lift duwen..... Om 9.16 leg ik het pasje op de balie. Phhhh..... Uiteindelijk wordt Max om 9.35 opgeroepen....

Maar hoe kan het dat al die inschrijflijsten al helemaal vol zijn, in een kwartiertje tijd?

Functieomschrijving van een werkende ouder

2010-08-30T11:18:00.002+02:00

Wie kent er nog iemand voor deze functie?

Functiebeschrijving - Ouder  
POSITION title:  * Mom, Mommy, Mama, Ma   * Daddy, Dada, Pa, Pop   
JOB DESCRIPTION :  
* term, team players needed, for challenging permanent work in an, often chaotic environment.  
* must possess excellent communication and organizational skills and be willing to work variable hours, which will include evenings, nights and weekends and frequent 24 hour shifts on call.   
* overnight travel required, including trips to primitive camping sites on rainy weekends and endless sports tournaments in far away cities!   
* expenses not reimbursed.   
* courier duties also required.   
RESPONSIBILITIES :  * rest of your life.   
* be willing to be hated, at least temporarily, until someone needs $5.  
* be willing to bite tongue repeatedly.   
* must possess the physical stamina of a pack mule and be able to go from zero to 60 mph in three seconds flat in case, this time, the screams from the backyard are not someone just crying wolf.   
* be willing to face stimulating technical challenges, such as small gadget repair, mysteriously sluggish toilets and stuck zippers.   
* screen phone calls, maintain calendars and coordinate production of multiple homework projects.   
* have ability to plan and organize social gatherings for clients of all ages and mental outlooks.   
* be willing to be indispensable one minute, an embarrassment the next.   
* handle assembly and product safety testing of a half million cheap, plastic toys, and battery operated devices.   
* always hope for the best but be prepared for the worst.   
* assume final, complete accountability for the quality of the end product.   
* also include floor maintenance and janitorial work throughout the facility.   
POSSIBILITY FOR ADVANCEMENT & PROMOTION :   
job is to remain in the same position for years, without complaining, constantly retraining and updating your skills, so that those in your charge can ultimately surpass you   
PREVIOUS EXPERIENCE :  
* required unfortunately.   
* training offered on a continually exhausting basis.  
WAGES AND COMPENSATION :  
* this! You pay them!   
* frequent raises and bonuses.   
* balloon payment is due when they turn 18 because of the assumption that college will help them become financially independent.   
* you die, you give them whatever is left.   
* oddest thing about this reverse-salary scheme is that you actually enjoy it and wish you could only do more.   
BENEFITS :  
* no health or dental insurance, no pension, no tuition reimbursement, no paid holidays and no stock options are offered;   this job supplies limitless opportunities for personal growth, unconditional love, and free hugs and kisses for life if you play your cards right. * this on to all the PARENTS you know, in appreciation for everything they do on a daily basis, letting them know they are appreciated for the fabulous job they do...   or forward with love to anyone thinking of applying for the job.   

AND A FOOTNOTE "THERE IS NO RETIREMENT -- EVER!!!  

Het is begonnen....

2010-08-29T19:54:00.000+02:00

Natuurlijk scholen zijn weer begonnen, daarmee ook de schoolpleinmaffia (kom ik later nog een keer op terug). De files zijn weer schering en inslag. De herfst is begonnen. Ik verwacht binnenkort ook weer de pepernoten.

Maar daar heb ik het niet over. Nee, ik heb het over heel wat anders. De eerste bezuiniging is duidelijk. We verwachten er nog veel meer als het gaat om ouders, werk en kinderen. Maar ik had persoonlijk niet verwacht dat de eerste slag al op de kinderopvangtoeslag zou plaatsvinden. Naast een toeslag op sigaretten is ook de kinderopvangtoeslag het eerste slachtoffer. En dat terwijl dit kabinet na de presentatie van de Taskforce Deeltijd Plus heeft laten weten de arbeidsparticipatie van vrouwen te willen verhogen. Dan is dit misschien niet de allerbeste actie, denk ik zomaar.

Ik besprak dit gister met een directeur van een grote kinderopvangorganisatie (ze staan in de top 10 van Nederland). Heel treffend zei hij: "Het lost wel de wachtlijstproblematiek op." Cruijff zou er trots op zijn. Wat jullie?

Ik geef het toe...

2010-08-27T09:59:00.000+02:00

...ik ben hartstikke jaloers. Ik ben er niet trots op. Het is niet mijn beste eigenschap. Maar toch ik kan het niet ontkennen. Ik ben hartstikke jaloers.
Jaloers op al die vrouwen die er iedere dag uit zien als om door een ringetje te halen. Op al die werkende moeders die het allemaal perfect geregeld hebben. Opgeruimde huizen, geen wasmanden vol met was die er altijd lijken te staan. Koelkast en kasten gevuld met heerlijk, gezond eten. Lieve moeders met emmers vol geduld die elke dag knutselen, boekjes voorlezen en puzzels maken. Moeders die altijd rustig blijven uitleggen dat iets niet kan. Nooit hun stem verheffen. Moeders die er zijn voor hun vrienden met gehaktballenfeesten, alle verjaardagen en speciale evenementen onthouden. Ik kan er niets aan doen. Ik wou dat ik het ook kon.

De tas van een werkende moeder

2010-08-13T14:12:00.000+02:00

Mijn vriend wordt gek van mijn tassentik. Nu geef ik toe dat er gemiddeld 2 door de woonkamer heen slingeren. En als ik ergens een tas zie, moet ik altijd even kijken of hij handig is. Maar goed, een tas is dan ook wel echt heel handig en broodnodig. En de ene tas is de andere niet. En de ene tas is handiger voor naar het bos dan de andere. Dus heb ik er veel en wissel ik vaak.

Daar zitten ook een paar nadelen aan. Precies datgene wat ik nodig heb, zit altijd in die andere tas die thuis staat. In elke tas moet een bepaalde persoonlijke standaarduitrusting (PSU) zitten. Deze PSU bestaat onder andere uit aspirines, tampons, lippenstift (die ik toch nooit gebruik), pennen, pleisters en een muntje voor de winkelwagen.
En dan heb je nog de standaarduitrusting, die iedere keer overgeheveld moet worden naar de andere tas, zoals de agenda, portemonnee, kauwgom, sleutels, brillenkoker, make-up tasje. De inhoud van iedere vrouw denk ik. Maar dan heb je nog de rest van de familie die ook mee moet in de tas. Het begint met mijn vriend; De portemonnee van mijn vriend, de telefoons (inmiddels zijn het er ook twee) van mijn vriend en eventuele zaken die nog mee moeten voor waar we dan ook naar toe gaan. En dan de kinderen. Een greep; haarelastiekjes, haarclipjes, half opgegeten koekjes, doosjes rozijnen, stokjes, kleurpotloden, ridders, denneappels, roze telefoons, nog een brillenkoker, tekeningen, stickers....

Vind je het gek dat ik me kapot zeul en mijn tassen elke keer groter worden?

Uitbesteed

2010-08-11T13:41:00.000+02:00

Ik heb 3 dagen mijn kinderen uitbesteed aan Opa en Oma. Alle partijen vonden het een goed plan en al dagen waren we aan het aftellen wanneer ze dan mochten gaan logeren. Ze wilde het liefst gelijk. Samen hebben we de koffers gepakt, uitgekozen welke speeltjes er mee gingen etc. Pedagogisch goed verantwoord bezig, dacht ik nog.
Maar toen het puntje bij paaltje kwam en ik mijn dochter haar jas aan deed, begon ze onbeheerst te huilen. Dat had ze dan toch niet bedacht, dat ze mama 3 dagen niet zou zien. Haar broer stond al beneden, zonder ook maar een kus of een zwaai, zat hij al in de auto. Maar niet mijn dochter. Ze hebben haar met alle mogelijke truckjes (en bijna met grof geweld) al krijsend van mij los moeten trekken. En dan zakt alle moed mij toch in de schoenen. En ja hoor, daar was die weer, Het Groenogige Monster;
Ik ben een slechte moeder! Ontaard! Wie stuurt nu zijn kinderen 3 volle dagen naar Opa en Oma, omdat ze zonodig moet werken!!! Belachelijk!

Tuurlijk is het allemaal onzin. Tuurlijk hebben ze het vreselijk naar hun zin. Het is goed voor ze en voor mij. We hebben er allemaal baat bij en zo kan ik mezelf blijven ontwikkelen en ik vind werken hartstikke leuk en....
Maar toch.....